Passito

Het einde van Passito... of toch niet?

2008-08-18T21:10:00.002+02:00

Na 3,5 jaar en ruim 250 posts neem ik afscheid van Passito. Of tenminste van dit blog. De oefeningensite blijft staan waar hij staat.

Maar geen nood: ik blog verder, op mijn eigen domein. En met een nieuwe naam: het Schrijfbeest.

Rock voor Specials 2008: Milow

2008-06-25T21:03:00.002+02:00

Onverwacht vroeg gedaan met de deliberaties vandaag. Na het nachtwerk van vorig jaar was ik nochtans op het ergste voorbereid. Zo had ik er mij al bij neergelegd dat Rock voor Specials (vandaag en morgen in onze voortuin) dit jaar niet voor mij zou zijn.

Maar kijk, een concert van Milow kan een mens moeilijk laten liggen. De zeskoppige band van de man had er zin in. Het album dat in februari 2008 uitkwam, heet niet voor niets Coming of Age. Milow wisselt jazzy popdeuntjes af met het betere singer-songwriterwerk. Hij zweeft ergens tussen stevige gitaarrock en Ierse folk-ballads. Om maar te zeggen: Milow is niet voor één gat te vangen. Zijn nummers zijn van een verbluffende eerlijkheid en dat siert hem.

En uiteraard hét nummer waarop iedereen wacht: You Don't Know. En hoewel hij het ongetwijfeld al honderd keer gespeeld heeft, speelde hij het nog maar eens, en nog maar eens met de overtuiging alsof het de eerste keer is dat je een nummer speelt.

Het bisnummer was er één van 50Cent. Niet echt mijn genre, om het zacht uit te drukken, maar ook deze song zet Milow naar zijn hand. Hij bewees hiermee dat je met het juiste vakmanschap van elk nummer een goeie song kunt maken.

Deutschland wird Europameister – Alles andere ist Theorie

2008-06-23T21:38:00.003+02:00

Nu de Portugezen, Nederlanders en Italianen vroegtijdig met vakantie vertokken zijn, mogen de Duitsers zich opmaken voor een vierde Europese titel. En dat werd tijd, want het is toch al van 1996 geleden dat de tornooiploeg uit de wereldvoetbalgeschiedenis nog een internationale titel pakte.

De Duitsers geloven er alvast in, na de overtuigende zege tegen favoriet Portugal. Vóór het EK waren de Zuid-Europeanen er immers van overtuigd dat zij en niemand anders het recht hadden om zichzelf tot Europees kampioen te kronen, vier jaar na het schitterende tornooi, maar met mislukte finale, in eigen land.

Gisterenavond riep de Duitse televisie Duitsland-Rusland uit tot de droomfinale. De twee landen zijn ook de twee die op de meest overtuigende wijze hun opponent uit het EK geflikkerd. Uiteraard moet nog meer dan gewoon rekening gehouden worden met Turkije en Spanje. Zeker voor de Turken zou een Europese titel – vooral politiek – goed uitkomen.

Edoch: wat twee jaar geleden niet lukte, moet er dan nu maar van komen. Ceterum censeo: Deutschland wird Europameister.

Gas

2008-06-19T11:29:00.002+02:00

't Is hier stil, ja. Examens, weet je wel. En dan moet er nog net iets harder gewerkt worden. Ook door een doordeweekse lector. 350 stuks.

En net als ik hier zit te verbeteren in een stil huis - alle ruimte voor mij alleen - komt de politie voorbijgereden: "Aandacht! Gelieve alle ramen en deuren te sluiten en binnen te blijven!"
Er is een gaswolkje ontsnapt uit een Gents havenbedrijf en dat luchtje werkt op de longen, blijkbaar.

Zal ik zelf ook nog maar eens "gas geven"?

Nieuw spreekwoord

2008-06-15T19:56:00.000+02:00

Het moeten niet altijd de studenten zijn die zorgen voor grappige zinswendingen of snedige uitspraken. Terwijl ik vorige week onderweg was met de auto, hoorde ik op de radio een West-Vlaamse volksvertegenwoordiger over Tony Mary zeggen: “Het is wel makkelijk: je strijkt de ontslagvergoeding op en alles is Klaar en Kees.”

EK 2008: een eigenzinnige voorbeschouwing

2008-06-04T20:33:00.002+02:00

Jacob – Köbi – Kuhn. Kent u hem nog? De oude bondscoach van de Confederatio Helvetica heeft aan zijn vrouw moeten beloven dat hij er na het EK mee stopt. Alleen als hij haar daarna meenam op wereldreis, en alleen dan, mocht hij voor de laatste keer “zijn” Zwitsers coachen in het EK, dat in hun voor- en achtertuin wordt gespeeld. Meteen is Zwitserland voor mij ook favoriet in groep A. En hoewel enkele sterkhouders er na het geslaagde WK mee ophielden, kan Kuhn toch rekenen op een sterke kern in de breedte. Namen als Senderos, Hakan en Frei zullen liefhebbers van de Champions League niet onbekend in de oren klinken. Rising star Eren Derdiyok, die tijdens het EK pas 20 wordt, zou wel eens de verrassing van het tornooi kunnen worden. De aanvaller van Basel weet de weg naar het doel namelijk vrij makkelijk te vinden.

In groep B gaat mijn interesse uiteraard uit naar Duitsland. Meer dan ooit begint de Mannschaft als de gedoodverfde favoriet aan het tornooi. De huidige bondscoach Joachim Löw mocht na het Sommermärchen van 2006 – Duitsland speelde in eigen land weliswaar een fantastisch WK, maar kon het jammer genoeg niet winnend afsluiten – het roer overnemen van Jürgen Klinsmann. Hij hoopt uiteraard dat hij op het tornooi-elan van zijn voorganger kan voortgaan. Benieuwd of Löwi het oude voetbalgezegde van Johan Cruijff nieuw leven kan inblazen: “voetbal duurt 90 minuten en op het einde winnen de Duitsers.”

Groep C is een zeer moeilijke groep. Nederland, Italië en Frankrijk bezitten alle drie de kwaliteiten om het ver te schoppen. Toch zou de lachende vierde wel eens Roemenië kunnen zijn. Het Roemeense nationale voetbalteam bereikte kwartfinales op het WK 94 en het EK 2000, maar zakte daarna als een pudding in elkaar. Onder leiding van coach Victor Piţurcă timmerden de Roemenen gestaag aan de weg. Pittig detail: de Roemenen plaatsten zich o.m. door een felbevochten 1-0 zege tegen… Nederland.

Uittredend kampioen Griekenland is ingedeeld in groep D. Toch denk ik niet dat de Rehhagel-boys de winaarstrofee meenemen naar het land van Olympia. In deze groep gaat mijn aandacht vooral naar de Zweden – al zullen bepaalde familiebanden daar niet echt vreemd aan zijn. Volgens mij hebben de Zweden dit jaar echt wel een ploeg om Europees kampioen te worden. De ster van dit EK zou wel eens Inter-spits Zlatan Ibrahimovic kunnen worden. Samen met middenvelder Ljungberg en keeper Isaksson vormt Ibrahim de ruggengraat van het Zweedse EK-team.

De Zweden zijn er in elk geval op gebrand om een sterke prestatie neer te zetten. Dat Denemarken tot nog toe het enige Scandinavische land is met een Europese titel op zijn palmares, ligt bij veel Zweden zwaar op de maag. Wij hebben dat ook met de Nederlanders. Het verschil met de Zweden is dat zij het EK mogen spelen, en wij niet. En of het er voor ons ooit nog van komt?

Tijd

2008-05-28T10:33:00.002+02:00

Je zult het wellicht gemerkt hebben: hier valt de laatste tijd eigenlijk (veel te) weinig te beleven. Dat heeft zo zijn redenen. Overkoepelend zou ik iets kunnen mompelen van “te weinig tijd gehad”, maar omdat ik dat bij mijn studenten ook altijd een nogal gemakkelijk excuus vind, zal ik mezelf ook niet van dat excuus bedienen.

De echte redenen om het hier even rustig aan te doen:

De 20 km door Brussel: voor de derde keer meegedaan. Voor de derde keer ook uitgelopen (dankjewel voor de felicitaties). Hoewel het (drukkend) warm was, te warm naar mijn gevoel. Anderen vonden dat ook. Meer dan anders werd het zuurstofmasker van het Rode Kruis opgezocht. Als je er zo een paar ziet liggen midden op de weg, ga je vanzelf vaart minderen. Maar soit: ambiance zat, volgend jaar beter, zeker?
Opleidingsblog van Bedrijfsmanagement: http://verderstuderen.blogspot.com is een beetje uit zijn voegen aan het barsten. Op 7 maanden tijd hebben we daar 5000 bezoekers over de virtuele vloer gehad. Dat had ik nooit durven dromen.
Een PWO-projectvoorstel rond MVO ingediend. Als het goedgekeurd wordt, zal ik dus volgend jaar naast lector ook onderzoeker onder mijn e-mailberichten mogen plaatsen. Projectvoorstel is ingediend, nu is het afwachten tot het verdict eind juni. ’t Is zo een beetje weer student zijn.
Ik heb bovendien ook nog een goedgevuld offline life. Met vrouw en kinderen en zo.

Het gevolg van dat alles is dat hier wat minder frequent geblogd wordt. Ik zei het je toch: te weinig tijd gehad.

Deal

2008-05-19T21:27:00.003+02:00

"Bod van 45 miljoen euro is te weinig", zo las ik vandaag in de krant. De voorzitter van de Profliga, tevens voorzitter van verliezend bekerfinalist AA Gent, Ivan De Witte, had samen met de hele Profliga op meer gehoopt. Op minstens 50 miljoen. Dat roept toch enkele vragen op.

Natuurlijk draait de sportverslaggeving nog altijd heel vaak rond voetbal. Maar gelukkig zien we meer en meer andere sporten opduiken in pakweg Sportweekend of het Sporza-aanbod op zondagnamiddag. Dat is alleen maar een goeie zaak voor die sporten. Dankzij de povere kwaliteit van het vaderlandse voetbal is bij voorbeeld het veldrijden er de laatste jaren alleen maar populairder op geworden. Om nog maar te zwijgen over het buitenlandse voetbal.

Maar helaas zijn de heren van de Profliga zich niet bewust van de veranderende situatie. Ze willen boter bij de vis. (De laatste keer dat iemand een vette vis heeft geëist, is het ook slecht afgelopen. Maar bon, dat is een ander verhaal.) Blijkbaar mag over Koning Voetbal niet te denigrerend gedaan worden en mogen er ook geen al te kritische vragen gesteld worden: de storm van protest bij zelfverklaarde voetbalfans na kritische geluiden bij de tragische dood van Sterchele was daarbij een triest hoogtepunt. Eerlijk gezegd: drie dagen voor een topwedstrijd om drie uur 's nachts over de snelweg razen na een avondje stappen, ik zie het pakweg Sven Nys nog niet te snel doen.

Ze willen dus minstens 50 miljoen euro. Weet je wat ik nu stil hoop? Dat alle media hun bod intrekken. Of misschien nog beter: dat de media een deal afsluiten met de Profliga mét een resultaatsverbintenis. De Rode Duivels moeten zich plaatsen voor de volgende WK-eindronde, er moeten minstens een aantal Belgische toppers in de Belgische competitie aantreden, de tweederangsbuitenlanders mogen opstappen, de clubs investeren het geld rechtstreeks in jeugdbeleid, de trainingsarbeid wordt nauwelettend bestudeerd, trainers moeten een diploma halen. Enfin, ik noem maar wat. En als de resultaten er niet zijn, dan is dat zeer jammer: geen resultaat, geen centen.

De tering naar de nering heet zoiets. Maar of ze dat bij de bieders of bij de Profliga doorhebben?

De mooiste

2008-05-07T20:35:00.004+02:00

In een intussen al niet meer zo nabij verleden, toen mijn broer en ik studeerden en we 's avonds afgepeigerd door het vele blokken verstrooiing zochten op de lichtbak - zappen was nog maar pas uitgevonden bij ons thuis - keken we eigenlijk alleen maar omdat we één welbepaalde persoon wilden zien. Het was niet zozeer de persoon zelf, maar wel wat hij zei. En hoe.

Na een poos - de ene keer duurde het al wat langer dan de andere keer - werd ons wachten beloond. Nog even was het bang afwachten wie het laatavondjournaal zou presenteren. Maar als de immer beminnelijke Alex Puissant televisiekijkend Vlaanderen toesprak, dan was onze dag meer dan geslaagd: "Voor elk van u een... goeie avond!" Als geen ander kon Puissant de "een" eventjes aanhouden, om dan over te gaan in "goeie". En altijd met de glimlach.

Niemand kon en kan mooier "Voor elk van u een goeie avond" zeggen dan Alex Puissant. Niemand. Daar kan zelfs geen Week van de Goeiedag aan tippen.

Boek: Henna op je huid (Dirk Bracke)

2008-05-05T21:26:00.003+02:00

Stekenaar Dirk Bracke is wat je noemt een gevierd jeugdauteur. Met Henna op je huid bewijst hij - nogmaals - dat dat geen toeval is. Het verhaal van de vijftienjarige Touria begint vrij traditioneel als dat van een Marokkaans tienermeisje dat zich moet onderwerpen aan de wil van de mannen in haar familie.

Maar gaandeweg blijkt de uiterlijke en innerlijke verscheurdheid van Touria: moet ze zich kleden zoals haar Vlaamse vriendinnen (met een - kort - rokje en een topje) of moet ze toch maar alles bedekken en haar hoofddoek dragen? Onder die oppervlakkige vragen schuilt een veel diepere: hoe kan ze het beste zichzelf zijn?

Die zoektocht naar zichzelf én naar haar plaats in haar omgeving is verrijkend voor Touria én voor haar omgeving. Bracke slaagt er wonderwel in om het verhaal van het Marokkaanse meisje te vertellen zonder belerend over te komen voor deze of gene strekking. Zijn realistische stijl - op het droge af - nodigt uit tot nadenken over elk standpunt. Al is het einde - zonder in detail te gaan - er misschien toch net iets over. De boodschap is in elk geval aangekomen.

Dirk Bracke, Henna op je huid, Davidsfonds, 2005.

Banaan en ander fruit

2008-05-01T20:32:00.002+02:00

Het volgende filmpje is puur jeugdsentiment, al was ik wat verrast door de lengte toen ik het deze week opnieuw ontdekte: het is best wel snel gedaan.

Bert en Ernie hadden duidelijk iets met fruit: banaan en sinaasappel. Of het écht toevallig die twee soorten zijn?

What's in a name...

2008-04-28T20:29:00.003+02:00

“Tell me your name and I’ll tell you who you are.” Dit gezegde is actueler dan ooit. Bedrijven spenderen monsterbedragen om een goeie naam te kiezen. Branding en rebranding is big business. Een sterk merk (en een sterke merknaam) verkoopt immers. Recente voorbeelden zijn nog JimMobile (branding), Fintro of pakweg StartPeople. Die laatste twee namen zijn schoolvoorbeelden van wat rebranding moet zijn: een korte, pakkende naam en/of een naam die de waarde(n) van het bedrijf of de organisatie uitstralen.

Toen begin jaren ’90 de Vlaamse politiek zich op “rebranding” stortte, was het hek helemaal van de dam. PVV werd VLD en later zelfs Open VLD, SP werd sp.a (het puntje moet eigenlijk op middenhoogte staan), CVP werd CD&V (met de “gewaardeerde dynamiek van de ampersand”, weet u nog?), Agalev werd Groen! (terug naar de kernidee werkt altijd bij rebranding).

De laatste telg in de familie der hernoemde partijen heet nu officieel VlaamsProgressieven. Maar laat nu net bij die naam het schoentje wringen: waar de andere partijen met een sterk merk én een sterke merknaam zitten, hebben ze bij de VlaamsProgressieven voor zichzelf en de omgeving een probleem van herkenbaarheid gecreëerd.

Niet alleen kan je allerlei taalkundige twijfels uiten bij deze nieuwe merknaam – volgens de regels van de spraakkunst zou je eigenlijk VlaamseProgressieven moeten zeggen, want VlaamsProgressieven betekent “Progressieven op Vlaamse wijze” –, ook de naam zelf is tegen alle regels van de edele kunst der naamgeving. De naam is veel te lang en schept verwarring. Bovendien is het logo absoluut onherkenbaar. Ook de afkorting - doorgaans de roepnaam van een partij - is niet echt een voorbeeld van hoe het moet: VlPro.

Ik hoor de excuses al bij de volgende verkiezingsnederlaag: “tja, we geloofden er zelf niet meer in. De spirit was er wat uit.” Beste Progressieven op Vlaamse wijze (wat die Vlaamse wijze ook moge zijn): zeg niet dat we het niet gezegd hebben, he.

Idee voor nieuw schoolboek

2008-04-21T21:58:00.003+02:00

Beste uitgeverij

Ik las onlangs in de Standaard dat schoolboeken de clichés bevestigen. Want, zo zegt het bewuste artikel in de Standaard, wanneer schoolboeken het over het Zuiden hebben, gaat het meestal om zwarten in hutjes. En een gezin bestaat typisch uit met elkaar getrouwde mama en papa en (liefst) twee kinderen. Hoe verzinnen die auteurs het toch...

Om aan al die clichés een divers antwoord te bieden, heb ik het volgende voorstel voor een nieuw cursusboek Nederlands. Ik zou de lessen opbouwen rond verhalen van een gezin-van-de-21ste-eeuw. De hoofdpersonages heb ik grosso modo al in het hoofd:

de "vader", Jos (45), is niet de papa van de vijf kinderen die er wonen. Hij is een alcoholverslaafde ex-gedetineerde, die minstens bij drie verschillende vrouwen kinderen heeft. Onlangs heeft hij zich bekeerd tot Scientology. Ondanks het feit dat hij regelmatig zijn vrouw slaat, is hij volgens zijn reclasseringsambtenaar op de goeie weg.
de moeder, Anaïs (47), heeft dus vijf kinderen. Haar ex-man (de vader van drie kinderen - de twee andere kinderen zijn "ongelukjes" bij een losse scharrel) heeft haar verlaten omdat hij zich geout heeft als homo. De moeder is een topmodel en loopt regelmatig nog modeshows in Parijs en Milaan. "Vader" en moeder zijn niet gehuwd, maar wonen samen met een samenlevingscontract.
Hassan (20) is de altijd depressieve oudste broer van het gezin. De stille jongen van de familie. Studeert verder. Of zit aan de drugs. Daar ben ik nog niet uit. Hij zweert dat hij nooit zal trouwen, of zelfs nooit aan en relatie zal beginnen.
Jean-Louis (19) is de tweede zoon. Hij heeft een relatie met een 20 jaar oudere vrouw, met wie hij wil gaan samenwonen.
Dochter Katja (17) heeft het net uitgemaakt met haar vriend, van wie ze zwanger is. Ze zal in de loop van het (leer)boek een nieuwe liefde ontmoeten en op het einde trouwen met haar vriendin. Ze is een overtuigde moslima.
De tweeling Nico en Tine (15) zijn echt wel een speciaal geval. Ze zitten op school in dezelfde klas, studeren heel goed en willen graag dokter worden.

Volgens mij zal zowat iedereen zich kunnen terugvinden in één van de personages. En mochten de personages niet volstaan, dan kunnen we nog altijd terugvallen op een aantal standaardsituaties die de gezinsleden meemaken: een ontmoeting tussen Jos en zijn reclasseringsambtenaar, een gesprek tussen Anaïs en één van haar vele minnaars in Parijs, een afscheidsbrief van Hassan, het verhoor van Jean-Louis (nadat hij opgepakt is bij een vechtpartij met de rooms-katholieke (bijna) ex-man van zijn vriendin), het sms'je waarme Katja het uitmaakt met haar lief.

Over Nico en Tine valt bijna niks interessants te vertellen, omdat ze zo braaf zijn. Je zou ze misschien op reis kunnen laten gaan. Naar Afrika. Of ze dan toch maar laten meedoen aan een stichtelijk televisieprogramma als Temptation Island of Undercover Lover?

Wat denken jullie? Zou dit een beetje beantwoorden aan de hedendaagse diversiteit? Geef toe: het cliché van het kneuterig gezellige gezinnetje van de gehuwde mama en papa met twee kinderen is voor eens en voor altijd verdwenen. De kinderen zullen zich eindelijk weer thuis voelen in een leerboek.

Indien jullie akkoord gaan met dit scenario, dan stel ik voor dat we binnenkort even samenzitten om de punten, de komma's en de financiële details te regelen. Ik kijk alvast uit naar jullie ongetwijfeld positieve feedback!

Met vriendelijke groeten

Geert De Cubber

Heb ik iets gemist?

2008-04-14T20:04:00.003+02:00

“Boonen is back,” zo kopte de Metro vandaag. Boonen back? Is hij weggeweest, dan? Ik begrijp de commentaren van de laatste dagen eerlijk gezegd niet zo goed. De Balense spurtbom zou de voorbije 24 maanden geen wedstrijd van betekenis gewonnen hebben. Wat dan met pakweg de E3-prijs vorig jaar (toch nog altijd een Vlaamse topkoers, wie dem auch sei) of de Groene Trui in de Tour 2007 (het hoogst haalbare voor een spurter)?

Je moet je niet vergissen. Boonen was vorige week al goed. Enkel een sublieme ploegmaat hield hem van de zege. Wie het zich riskeerde om in de achtervolging te gaan op Volderke, kreeg Boonen op zijn wiel. Dat hij Flecha en Nuyens niet ging terughalen, komt wellicht omdat hij de tijdrijdercapaciteiten van De Volder goed inschatte.

Natuurlijk stond Tom Boonen onder druk. Maar daar leek hij zich voor en tijdens de helleklassieker niet aan te storen. Flecha, Pozzato, Van Summeren, O’Grady, Hoste, Nuyens, hij heeft ze gisteren echt allemaal bijna letterlijk uit de wielen gereden. Om dan met zijn sterkste wapen – de spurt – genadeloos af te rekenen met zijn murw gereden vluchtgezellen. Faut le faire op dat moment.

De druk om een tweede Groene Trui of wereldtitel wordt daarmee iets draaglijker, al legt Boonen in interviews nu al de lat bijzonder hoog voor de regenboogstrijd van dit najaar. En als ’t voor nu niet is, dan zal het wel voor een andere keer zijn. Net zoals bij die andere kampioen. Net zoals bij Sven Nys.

Rock voor Specials 2008: de affiche is bekend

2008-04-09T19:55:00.003+02:00

De affiche voor het festival in onze voortuin staat sinds kort online. Ook nu zullen de laatste woensdag en donderdag van juni een tiental van de beste (Belgische) artiesten op de Doornzeelse Dries te bewonderen zijn.

Candye Kane is het snoepje waarmee de editie 2008 op gang getrokken wordt. Tussen optreden in Rotterdam en Terneuzen door zal "The Toughest Girl Alive" dus ook de Specials trakteren.

Naar Woodface kijk ik eerlijk gezegd wel uit - hoewel: hij staat vrij vroeg geprogrammeerd en de kans dat ik de groep rond ex-K's Choice Gert Bettens niet te zien krijg, is dan ook vrij groot (zeker als op 25 juni deliberaties gepland zijn).

Isabelle A is een beetje de vreemde eend. De zangeres van Hé, lekker beest is naar eigen zeggen volwassen geworden - aan de leeftijd van 33 mag dat wel. Maar bon. Afwachten, dus. Al gok ik op heel veel ambiance bij de festivalgangers.

Na de surprise-act mag Milow de avondsessie inleiden. Don't know wat dat zal geven. Eerlijk gezegd, buiten zijn wereldhit (in Vlaanderen dan toch) You Don't Know weet ik niet wat de man allemaal nog kan.

Hooverphonic sluit de eerste festivaldag af. Qua naam zeker een klepper, het concert zal ongetwijfeld af zijn, maar bij een vorige passage in Evergem werd hier en daar gefluisterd dat er weinig ziel in zat. Benieuwd of Callier en de zijnen ondertussen wel de spirit gevonden hebben.

De Fixkes mogen de wei laten ontploffen de tweede dag. De sympathieke Stabroekezen zijn in no time tot een vaste waarde uitgegroeid aan het Vlaamse muziekfirmament. Eens benieuwd hoeveel Specials het tijdens dit optreden "zullen aanvragen."

Janez Detd dook eind vorig jaar in de States de studio in en verrast vriend en vijand met nieuw geluid. Al wijken ze geen milimeter af van hun rauwe rock van vorige platen. Vonken en vuur verzekerd.

Moet De Mens nog voorgesteld worden? Irene, Ergens onderweg, Jeroen Brouwers schrijft een boek. Frontman Frank Vander Linden is intussen dik 15 jaar bezig met deze en andere pure songs. Hopelijk wordt dit een kippenvelmoment. Op zo'n mooie, warme zomerdag.

Lang geleden dat we nog iets gehoord hadden van Das Pop. Ik wist niet dat die gasten nog bestonden én ook nog optraden. Zouden ze nieuw materiaal hebben? Of zouden ze het toch houden bij de "oude" (maar nog altijd steengoede) hits?

De laatste die de wei mag verblijden, is Zita Swoon. Stef Kamil Carlens en zijn bende behoren zonder twijfel tot de Belgische top. In voetbaltermen: rijp voor de Champions League. Zonder voorronde.

Klik hier voor het volledige programma.

Boek: Problemski Hotel (Dimitri Verhulst)

2008-04-07T20:30:00.003+02:00

De achterflapschrijver heeft het over een "uiterst humoristische aanklacht op het scherp van de snede" en gebruikt daarmee wellicht het understatement van de eeuw. Problemski Hotel van Dimitri Verhulst is geen humoristisch boek waarvan je bulderend van het lachen over de vloer rolt. Het is wel een sarkastisch boek. Zo eentje dat behoorlijk blijft nazinderen.

Nochtans is het verhaal van Bipul Masli, de persfotograaf die Verhulst in zijn boek laat opdraven, niet echt wereldschokkend. Niet het verhaal zelf, wel de manier waarop het verteld wordt, grijpt een mens naar de keel. Omdat de zinnen recht uit het hart komen - Verhulst weet waarover hij het heeft, hij verbleef in december 2001 een tijdje in een asielcentrum om de verhalen van de asielzoekers op te tekenen. Omdat de verhalen zo herkenbaar zijn. Omdat je onwillekeurig toch moet lachen om een cynische woordspeling of om een spitse kanttekening bij de soms onbegrijpelijke (Belgische) asielprocedure. Omdat sarkasme een overlevingsstrategie is, net zoals de dagelijkse verkiezing van de "klootzak van de dag".

Verhulst wikt en weegt elk woord. Geen enkel woord is teveel. Geen enkel te weinig. Zelfs het feit dat hij de grap over de penislengte bij onze zwarte medemens twee keer vertelt, heeft wel degelijk zijn betekenis. En bij het stukje dat verwijst naar de titel van het boek, trekt hij nog eens alle registers open: de Lovely Planet's Guide Problemski Hotel. Voor de ultieme survival...

Dimitri Verhulst, Problemski Hotel, Uitgeverij Contact, 2003.

A more perfect union

2008-03-27T07:31:00.001+01:00

Zonder twijfel is Barack Obama een uitstekend redenaar. Een goeie week geleden hield hij in Philadelphia deze indrukwekkende rede. Bij tijd en wijlen doet hij denken aan M.L. King. Maar dan de modernere versie. En op het einde - voor wie zo ver geraakt - trekt hij nog eens alle registers open. Als de Amerikaanse presidentsverkiezingen gewonnen werden door de beste redenaar, dan is de winnaar nu al bekend.

RE: Kennisafname: van kwaad naar erger

2008-03-20T22:12:00.002+01:00

Beste Marc,

Eigenlijk had ik lang geleden al besloten dat ik niet (meer) zou meedoen aan de ongoing discussie over kennisafname wegens geen zin in tijdverlies.

Maar jouw blog van deze week op Lerarenblogs.be verplicht me om in de (virtuele) pen te kruipen. Hoewel je het voorbije jaar al in diverse media je punt hebt kunnen scoren, hamer je voor de zoveelste keer op het kennisverlies bij leerlingen. Ditmaal zijn de basisvaardigheden ICT aan de beurt. Via een schimmige berekening probeer je duidelijk te maken dat een spectaculaire meerderheid van leerlingen niks kent van Word, Excel of PowerPoint.

Je “onderzoek” vertoont methodologisch nochtans zeer grote gaten. Mij is helemaal niet duidelijk wat precies gemeten werd en hoe dat dan wel gevraagd werd. Op geen enkele manier wordt bovendien de link gelegd met de eindtermen ICT in het middelbaar onderwijs. Gelukkig geef je in zijn stukje zelf al aan hoe we de resultaten van je onderzoek moeten interpreteren: “Uiteraard rijst (…) de vraag in hoeverre deze resultaten representatief zijn.”

En je volgende paragraaf luidt als volgt:

De onderstaande cijfergegevens zijn gebaseerd op de gegevens van 598 studenten die afkomstig zijn uit verschillende scholen (en dus een representatieve staalkaart zijn). Ze bewijzen dat de basisvaardigheden ICT bij de meeste leerlingen helemaal niet bereikt zijn bij het verlaten van het secundair onderwijs.

Ik wil daar – als prille onderzoeker en als gedreven leerkracht – twee kritische kanttekeningen bij maken:

1. Of die 598 studenten een representatieve staalkaart zijn, hangt niet enkel af van “de macht van het getal”. Als wiskundige zou je moeten weten dat getallen niet altijd alles zeggen. De volgende vragen zijn minstens even belangrijk (in random order en niet-exhaustief): Over welke scholen gaat het hier? Hoe zijn die scholen regionaal verdeeld? Hoe zit het met de aantallen uit ASO-TSO-BSO? Wat is hun voortraject? Welke studierichtingen zijn (niet) vertegenwoordigd? Hoe zit het met de verdeling meisjes/jongens? En wat met het onderscheid allochtonen/autochtonen? En uiteraard moet er naast het (kwantitatieve) cijferwerk ook plaats zijn voor kwalitatief onderzoek: de vele verhalen met allerlei stakeholders vertellen net het omgekeerde van wat jij hier in je blog probeert te vertellen. Perceptie, heet zoiets. Ik ben de eerste om er mijn studenten op te wijzen dat perceptie niet altijd met de waarheid hoeft te stroken, maar toch. Wanneer de resultaten van kwantitatief en kwalitatief onderzoek zo ver uit elkaar staan, moet je je als onderzoeker vragen stellen bij de methodologie, de vraagstelling, het hele onderzoeksresultaat.
2. Of die cijfers derhalve bewijzen dat de basisvaardigheden ICT niet bereikt zouden zijn, weet ik niet zo goed. Ik zou als gedreven leerkracht (die je ongetwijfeld ook bent) eerder mijn twijfels hebben bij dergelijke stalinistische scores. Ik zou met slaagcijfers uit ons eerste jaar bedrijfsmanagement ook het omgekeerde kunnen bewijzen van wat jij hier neerschrijft. Maar daar schieten we niets mee op.

Beste Marc, veel liever dan een nietszeggende tabel zou ik graag hebben dat je vanaf nu – met jouw visie – meedenkt over de toekomstige rol die we weggelegd zien voor het onderwijs. Hoe kunnen we onze leerlingen/studenten opleiden om op een volwassen manier om te gaan met de almaar complexere uitdagingen in onze maatschappij?

Tot slot nog dit: elk jaar opnieuw sturen we onze laatstejaarsstudenten gedurende één semester op stage. Dat doen we niet zomaar. Dat gebeurt na een grondige opleiding van 2,5 jaar. Bij de stagebezoeken valt het ons steeds weer op dat verschillende mentoren onze studenten loven en prijzen omwille van hun goeie en doorgedreven ICT-kennis en -vaardigheden. Nu zijn we er wel van overtuigd dat we onze studenten heel goed opleiden, maar om hen in drie jaar tijd van nietsnutten op te leiden tot computerspecialisten? We zijn goed, maar zo goed?

Met collegiale bloggersgroet,

Geert

Claus

2008-03-19T21:31:00.002+01:00

Als student moest ik Hugo Claus niet erg. Zijn arrogante hooghartigheid en aangeboren rebelsheid without a cause waren mij als tiener en jonge twintiger een doorn in het oog. Pas de laatste tien jaar heb ik begrepen dat het slechts een masker is, waarachter een onzekere man schuilgaat, die maar niet kan omgaan met het ouder worden. In een laatste krampachtige reflex om toch maar de schijn van (zelf)controle op te houden, heeft hij dan maar zelf beslist dat men er een einde mocht aan maken.

Je zult me niet horen zeggen dat Claus geen goeie schrijver was. Maar op zijn minst moet je alles toch een beetje in zijn context plaatsen. Claus heeft vooral heel veel geschreven. Voor iemand met zijn talent zou het dan al flink moeten mislopen, mochten daar geen mooie boeken uit voortkomen. Ik heb dan ook bewondering voor zijn scheppingsdrang en vooral – laten we dat toch niet vergeten – voor de autodidact die hij was.

Hoewel hij zichzelf in de eerste plaats als dichter zag, heeft hij mij met zijn poëzie nauwelijks weten te raken. Zijn Oostakkerse Gedichten vormen de eenzame uitzondering. Zijn andere bundels zijn te gekunsteld, te ver gezocht, te moeilijk. Niet dat ik niet hou van hermetische dichters: Europese grootheden als Paul Celan en Seamus Heaney hebben in mij een welwillende en bereidwillig lezer en luisteraar. En dichter bij huis weet ik mensen als Leonard Nolens of Geert Van Istendael ook wel te waarderen. Niemand heeft mij als dichter echter meer weten te raken dan de veel te vroeg gestorven Herman de Coninck. Buiten categorie.

Van zijn toneelwerk blijven naast de schandaalverhalen enkel Suiker en Een bruid in de morgen bij. De rest is herhaling om het establishment, dat hem overigens al zeer vroeg omarmde, te plezieren.

De romancier Claus heeft – wat men ook moge beweren – internationaal in de verste verte niet de uitstraling van andere notoire vertellers als Thomas Mann of Gabriel Garcia Marquez, twee schrijver die – meer dan verdiend – elk een Nobelprijs mochten ontvangen. Voor mij is niet het quasi onleesbare Verdriet van België, maar zijn wel Belladonna en De Geruchten Claus’ beste romans. Maar ik heb ook betere romans dan dat gelezen, van andere auteurs.

Claus heeft in zijn literatuur geprobeerd om het Vlaams te verheffen tot literaire taal. Wellicht is hij daar niet helemaal in geslaagd, maar hij heeft wel – als enfant terrible van het establishment – het pad geëffend voor anderen om dat wel te doen: Tom Lanoye heeft met zijn Goddelijke trilogie zijn meester in taalvirtuositeit ruimschoots overtroffen.

Het valt moeilijk om enfant terrible te blijven, als je alle (Nederlandstalige) literaire prijzen gewonnen hebt. Dat ondervond ook Claus naarmate hij ouder werd. Hij werd meer en meer een publieke figuur, die te pas en te onpas werd opgevoerd in allerlei media. En de oppergaai – de Nobelprijs voor de Literatuur – werd hem nooit toegekend. Erg is dat niet. Er zijn andere, grotere, betere, schrijvers die de Nobelprijs nooit kregen, maar hem wel verdienden. En als je het dan toch hebt over enfant terrible: qua deugnietachtig enfant terrible zijn heeft de giftige en soms bittere Claus nooit kunnen tippen aan Astrid Lindgren.

Duits in de Knesset

2008-03-18T21:24:00.002+01:00

Voor menig Israëliër is een Duitstalige toespraak voor de Knesset nog erger dan pakweg een Vlaamse gemeenteraad in het Frans houden. En toch heeft de huidige Bundeskanzlerin, Angela Merkel, vandaag het ondenkbare gedaan: als eerste naoorlogse Duitse regeringsleider een toespraak houden voor het Israëlische parlement. In het Duits.

Nochtans was het niet de eerste keer dat de taal van Goethe bij de volksvertegenwoordiging van de Joodse staat klonk. Reeds in 2000 had toenmalig Duits president Johannes Rau de Knesset toegesproken. Vijf jaar later deed zijn opvolger Horst Köhler dat nog eens dunnetjes over. Toegegeven: een president heeft in Duitsland enkel een protocolaire functie, dus werd aan de toespraak van Merkel uiteraard (veel) meer belang gehecht.

Overigens toonde Merkel zich zeer gevoelig voor de kritiek door haar toespraak te starten (en ook af te sluiten) in het Hebreeuws. Van een captatio benevolentiae gesproken...

Germaanse toen en nu

2008-03-17T10:07:00.002+01:00

In haar - overigens zeer gewaardeerde - reeks over het hoger onderwijs bekijkt De Standaard het verschil tussen tien jaar geleden en nu. Ik ben zelf iets meer dan tien jaar geleden in Gent afgestudeerd en vond over Germaanse (weliswaar in Leuven en niet in Gent) het volgende:

Wie vandaag afstudeert als master in de taal- en letterkunde
- kon twee talen kiezen, ongeacht of het Germaanse, Romaanse of Klassieke talen zijn
- kreeg geen vakken zoals 'encyclopedie van de Germaanse talen'
- had een opleiding waar praktische taalvaardigheid belangrijk was
- moest in het derde jaar een 'bachelorpaper' maken, met eigen onderzoek
- kon gebruikmaken van elektronische bronnen

Wie tien jaar geleden afstudeerde als licentiaat in de Germaanse filologie
- moest twee Germaanse talen kiezen (Nederlands, Engels, Duits)
- had een vrij encyclopedische opleiding
- had relatief weinig praktische taalvakken
- moest pas in het laatste jaar een scriptie maken
- zat veel met zijn neus in de boeken

De redactie van De Standaard gaat hier wel héél kort door de bocht. Hoewel het voor sommige studenten een voordeel is dat geen twee Germaanse (of Romaanse) talen meer gecombineerd moeten worden, vind ik dit net een voordeel: je leert gaandeweg de samenhang tussen de verschillende Germaanse talen kennen en appreciëren. Daardoor leer je na verloop van tijd ook makkelijker een nieuwe (Germaanse) taal. Bij wijze van voorbeeld: voor mijn keuzevak Zweeds in de licenties heb ik – zowel op vlak van grammatica als op vlak van woordenschat – heel wat verbanden kunnen leggen met zowel Duits als Engels (mijn twee basistalen).

Dat de opleiding Germaanse tien jaar geleden “vrij encyclopedisch” was, klopt wellicht. Ik heb dat nooit als een nadeel ervaren. Integendeel, zelfs. Het heeft me toen en nu geholpen om vlug verbanden te kunnen leggen die anderen pas later leggen.

Praktische taalvaardigheid was tien jaar geleden wel degelijk belangrijk. Wellicht is het wel zo dat studenten vandaag meer begeleid worden in die taalvaardigheid en dat wij het soms een beetje on our own moesten doen. Dan nog waren de slaagcriteria voor Engels b.v. vrij streng: wie een onvoldoende taalbeheersing aan de dag legde, kwam er niet.

Het verschil tussen een bachelorpaper nu en een licentiaatsverhandeling vroeger is er wel degelijk. Trouwens, ook master-studenten moeten vandaag nog een scriptie maken. Het verschil met vroeger? Wij kregen voor alle mogelijke vakken de opdracht om een paper te schrijven, zonder dat dit in het curriculum werd opgenomen.

Dat studenten Germaanse van nu niet meer met hun neus in de boeken zouden zitten, hoop ik alvast niet. Het vele leeswerk was (en is) tegelijk één van de lasten en de lusten van de Germaanse. Mag ik er de heren en dames van De Standaard bovendien op wijzen dat wij (zelfs meer dan tien jaar geleden) wel degelijk elektronische bronnen gebruikten? Overigens: elektronische bronnen moet je ook als bronnen – en dus kritisch – raadplegen. En laat dat nu net één van de grootste problemen zijn waarmee hedendaagse studenten al te vaak worden geconfronteerd.

Als dan

2008-03-07T11:27:00.004+01:00

Mooier dan, groter dan, sterker dan. Even lelijk als, even klein als, even zwak als. Het gebruik van "als" en "dan" kan voor Nederlandstaligen soms verwarrend zijn. Zeker bij een comparatief (vergelijkende trap - dus woorden als mooier, groter, sterker) wordt nogal eens teruggegrepen naar het dialectische "als". In de spreektaal valt dat tegenwoordig nog nauwelijks op. Het is zelfs schering en inslag geworden om "groter als" e.d. tijdens een televisie-interview te horen.

Anders wordt het natuurlijk als je het geschreven ziet staan in een kwaliteitskrant. Zo konden we in De Standaard van gisteren lezen:

Lager als een vloermat gaat het eigenlijk niet, klagen de onderzoekers: Denemarken is de voetveeg van het grotere buurland geworden.

Het artikel in kwestie ging overigens over de naamgeving door de Zweedse meubelwarenhuisketen Ikea. Maar dat is wellicht stof voor een ander blogje.

Boek: Martyn Big (Kevin Brooks)

2008-03-03T21:39:00.004+01:00

Net zoals inspecteur De Cock (met C-O-C-K) moet ook het gelijknamige vijftienjarig hoofdpersonage uit Kevin Brooks' eerste roman zichzelf al spellend voorstellen: "Martyn Big. Martyn met een Y en Big met een I en één G."

De situatie van de puber is pijnlijk: moeder is weg en vader drinkt de pannen van het dak. Bij een banale ruzie duwt Martyn zijn vader en die valt ongelukkig. Hij is op slag dood. Wat volgt, is het hallucinante relaas van een zoekende en twijfelende tiener, die door dit ongeval zowaar op het slechte pad dreigt te geraken.

Kevin Brooks, de auteur van al dit fraais, is een relatief nieuwe naam aan het Engelse literaire firmament. Doordat ook hij maar moeilijk zijn manuscript kon slijten bij een uitgever, wordt hij soms wel eens vergeleken met J.K. Rowling. Verder dan dat reikt die vergelijking echter niet, want in niets lijkt de rauwe werkelijkheid uit Martyn Big op het - bij tijd en wijlen weliswaar donkere, maar toch - sprookjesachtige levensverhaal van Harry Potter.

Maar die rauwe realiteit weet Brooks op een geraffineerde manier te mengen met een soort van humor waarop alleen Britten een patent hebben: vooral de stukjes waarin Martyn Big zijn eigen leven mengt met dat van de grote detective-romans, heeft een zeer groot tongue-in-cheek wit-gehalte. Al bij al is Martyn Big een geslaagd tijdsdocument, al weet ik niet of het de tand des tijds zal overleven.

Kevin Brooks, Martyn Big (Eng: Martyn Pig), The Chicken House, 2002.

Ze doen het weer, meneer...

2008-02-26T21:12:00.003+01:00

Die boodschap is blijkbaar overgekomen, want een kwartier later ontvang ik het bericht dat ik als studiogast wordt uitgenodigd en dat rector Van Camp zijn statement op band zal maken.

Inderdaad, ze doen het weer. In een overigens hallucinant, maar zeer lezenswaardig stuk (elektronisch abonnement vereist) in De Standaard van communicatie-expert Frank Thevissen over de communicatie (lees: heisa) rond zijn eigen ontslag als prof aan de VUB. Zoals hij het zelf aanhaalt in het stuk: een interessante case qua communicatie. Zou verplichte leerstof moeten zijn voor studenten communicatie.

[note to self] Zou een communicatie-expert ontslagen kunnen worden op basis van taalfouten? [/note to self]

Evergem in het wereldnieuws

2008-02-22T19:59:00.003+01:00

Je hoort het op het radionieuws, ziet op de televisie bewegende beelden. Een reportage over de opgerolde terreurbende in Marokko. En dan blijkt dat het hoofd van dat netwerk in Evergem woont. Net als ik. Maar Evergem is een vrij uitgestrekte gemeente. En ik woon ergens in een uithoek, dicht tegen de Gentse grens.

Totdat blijkt dat de man met vrouw en kinderen in een huis woont op één kilometer van onze deur. Op dat moment wordt wereldnieuws wel heel erg concreet.

Het meesterschap van een tovenaar

2008-02-20T09:57:00.005+01:00

Ik ben een fan van Harry Potter. Ik zal het maar duidelijk maken nog vóór ik een letter schrijf over het weliswaar voorspelbare (hoewel...), maar daarom niet minder indrukwekkende einde van de zevendelige boekenreeks.

In het laatste deel van de reeks (Harry Potter and the Deathly Hallows - ik verkies de Engelse versie) gaat de nu meerderjarig geworden Harry met zijn beste vrienden Hermione (in de Nederlandse vertaling Hermelien) en Ron op zoek naar de ontbrekende stukken uit de puzzel. Hij zal zo onder meer het graf van zijn ouders bezoeken, geconfronteerd worden met de Deathly Hallows (in Nederlandse vertaling - de relieken van de dood - klinkt de titel lang niet zo dramatisch als in het Engels) en een paar keer ternauwernood ontsnappen aan Voldemort.

Het is jammer dat het boek het laatste exploot is van deze geweldige tovenaar, omdat het wellicht het beste boek in de reeks is. J.K. Rowling geeft blijk van een gerijpt vakmanschap. Ik meen me te herinneren dat ze onlangs in een interview zei dat ze eigenlijk nu pas klaar was om goeie boeken te schrijven. Tja...

Dat meesterschap zie je alleen al in de omvang van de boeken. Hoewel het risicovol is om je boeken van een reeks telkens langer en langer te maken, is dat bij Rowling geen bezwaar. De eerste Harry Potter uit 1997 telt een dikke 300 blz. De laatste is dubbel zo lang, maar ook dubbel zo leuk om te lezen. Rowling kan vertellen, en daar hebben we in deze armzalige tijden best wel nood aan. Als geen ander weet ze uit te weiden over een onooglijk detail dat later in het verhaal doorslaggevend blijkt te zijn. Tegelijk zet ze hier en daar de lezer op het verkeerde been.

In die evolutie zit ook de grote verdienste van J.K. Rowling. Je kunt je vragen stellen bij de enorme hypes van de opeenvolgende boeken, maar Rowling is er door de evolutie in haar schrijverschap toch maar in geslaagd om de laatste tien jaar een nieuwe generatie te leren lezen. En nu maar wachten op de volgende Rowling, in alle betekenissen van het woord. Iets met kabouters of zo?

Ontluisterend

2008-02-13T10:36:00.002+01:00

Met stijgende verbazing lees ik dezer dagen de artikelenreeks in De Standaard over de strijd om de macht. Op basis van 100 uur interviewmateriaal schetst het politieke journaille van - niet toevallig - De Standaard een ontluisterend beeld van de Wetstraat.

Nu zag ik gisteren - ook al niet toevallig - Yves Leterme op Ter Zake doodleuk verkondigen dat hij "het niet gelezen heeft", wat de commentator van dienst inspireerde tot een giftig "Misschien moet Leterme het niet lezen, omdat hij exact weet wat er in de artikels staat."

Kijk, dat Leterme ten paleize een porto bestelt (i.p.v. een obligaat watertje of koffietje), kan ik nog appreciëren. Dat de heren en dames politici zich sms'end een weg proberen te schieten naar de top van de macht, al iets minder. Dat ze mekaar openlijk afvallen, al zeker niet. Zelfs niet ten behoeve van kijkcijfers, populariteitsonderzoeken of marktaandeel.

Maandag is op de hogeschool het tweede semester gestart. Gisteren werd het partim projectmatig werken opgestart. Alle studenten bedrijfsmanagement moeten daarvoor samenwerken. De basis daarvoor is... vertrouwen. Gestoeld op communicatie. Dat ze dan maar geen voorbeeld nemen aan de huidige politieke klasse, die het vertikt om op een deftige manier met elkaar te communiceren.

Of misschien moet ik de heren en dames net bedanken, omdat ik aan mijn studenten nu echt haarfijn, tot in de juicy details, met alles erop en eraan, kan uitleggen hoe ze het vooral niet moeten doen.

Vrijdagcitaat

2008-02-01T14:04:00.000+01:00

Ach ja, 't is vrijdag, meneer, en ik heb gisteren laat gewerkt en de boog moet niet altijd gespannen staan en wij zijn ook maar mensen, hee. Ik hoor ze het zo al zeggen bij de - overigens onovertroffen - Taalpost. Zoek de fout in het onderstaande citaat uit Taalpost 752, die zopas in mijn postvak landde:

1. Taalnieuws- In Leiden word vandaag een 'babylab' geopend, voor onderzoek naar de taalontwikkeling van kinderen.Bron: Persbericht Universiteit Leiden, http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?2410-752

't Is trouwens niet de eerste keer dat "Leiden" gecombineerd wordt met een dergelijke fout. Moeten/Mogen/Kunnen wij dan van onze studenten verwachten dat ze altijd foutloos schrijven?

Tijdelijke hobby

2008-01-29T22:06:00.000+01:00

Zo tweemaal per jaar heb ik een tijdelijke hobby, die ik na een paar dagen echt hartsgrondelijk beu ben: examens verbeteren.

Ik zat me nu zo net de volgende bedenking te maken: als ik nu eens voor elke spellingsfout (vooral d/t) één euro zou krijgen, dan zou ik tegen het einde van de examenperiode een extra maandinkomen hebben.

Of nog: per verbeterde bladzijde een euro. Dan heb ik de voorbije weken zowat 5000 (u leest het goed: vijfduizend) euro extra verdiend.

Als ze het ooit nog eens hebben over extra-legale voordelen voor leerkrachten...

Kort en goed

2008-01-22T22:19:00.000+01:00

Voor studenten marketing (en ook andere natuurlijk) klinkt het KISS-principe vertrouwd in de oren: Keep It Short and Simple. Kwatongen beweren dat het eigen is: Keep It Short for the Stupid, maar dat zou ons te ver voeren.

Kort en goed dus. Wel. Wat "ze" ook mogen zeggen, laat vooral dit duidelijk zijn: Sven Nys is de beste veldrijder van zijn generatie en wellicht ook de beste aller tijden. Of hij bij zijn acht (8!) nationale titels en drie (3!) wereldtitels er dan zondag nog een regenboogtrui bij doet of niet, doet zelfs niet ter zake. Al hoop ik het wel.

Alles andere ist Theorie.

quote van de dag

2008-01-16T21:03:00.000+01:00

't Was lang geleden dat ik het liedje nog gehoord had: Liefde is alles, van creatieve duizendpoot en spring-in-'t-veld Bart Peeters. En hoewel ik het al duizend keer gehoord heb en ik het een bloedmooi liedje blijf vinden, krijgt meneer Peeters toch de eer voor de quote van de dag:

En verstoken van het geestelijk vermogen om hallo te roepen in een koe haar gat.

Volgens mij moet je zoiets eerst zelf uitgeprobeerd hebben, voordat je dit durft te schrijven. Dank u, Bart, voor zoveel levenswijsheid...

Jo & Pol

2008-01-15T12:06:00.000+01:00

Wat vind je van het proces? Het is een vraag die me de voorbije dagen door nogal wat mensen is gesteld. De meeste vragenstellers koppelen er – zonder het antwoord op de eerste vraag af te wachten – meteen een tweede en een derde aan: Wat dat toen ook al zo dat Jo Lernout en Pol Hauspie zo openlijk tegenover mekaar stonden? Verwondert het je dat die twee zo sterk verschillen in hun verdediging?

Het antwoord op die twee laatste vragen is eigenlijk vrij simpel: twee keer nee. Er was vroeger geen reden toe dat Jo en Pol mekaar probeerden vliegen af te vangen. Alles liep zoals (min of meer) gepland. Al krijgt die laatste opmerking natuurlijk een wat wrange bijsmaak, nu Pol Hauspie in zijn pleidooi schuldig pleit. Jo en Pol waren tien jaar geleden onafscheidelijk als een Siamese tweeling. Je merkte wel een verschil in aanpak: Jo was wat jovialer, Pol wat corrigerender tegenover het personeel, maar in een dubbelmanagement lijkt me dat perfect normaal en ook wenselijk.

De breuk is er – voor zover we er natuurlijk zicht op hebben – gekomen op het moment dat Jo Lernout een beruchte persconferentie houdt. Berucht, omdat hij daar voor de eerste keer in het openbaar zegt: “There’s nothing wrong with being smart.” Berucht ook omdat Jo tegenover de pers volhoudt dat het aandeel van L&H nog vlot gekocht wordt. Berucht tenslotte, omdat na die persconferentie Pol Hauspie volledig uit beeld verdwijnt.

Dat Pol een zware depressie overhield aan het L&H-debacle, is genoegzaam bekend. Ook heeft hij – en dat in tegenstelling tot Jo – nooit nog met de pers gesproken. Het schrille contrast tussen Pol en Jo kwam zeer sterk tot uiting bij de aanloop naar en het begin van het proces. Terwijl Jo zijn onschuld bleef uitschreeuwen in interviews voor alle mogelijke media, hield Pol de lippen stijf op elkaar. Het enige wat ik hem sinds het faillissement hoorde zeggen: “Ik heb u niets te zeggen. Ik wacht het proces af.”

Beide voormalige captains of industry zijn in de aanloop naar hun persoonlijke verdediging zo verschillend omgegaan met alle mogelijke beschuldigingen dat een verschil in aanpak van die verdediging ook wel wat te verwachten was. Maar of dat het verhoopte resultaat (zijnde strafvermindering) zal opleveren? Laat de rechters hun werk maar doen.

Vrijdaggevoel

2008-01-11T19:36:00.000+01:00

Zou het te maken hebben met het gevoel van een casual Friday? Het mag wat losser die dag. Maar geldt dat dan ook voor de taal van een nieuwssite? Mag het daar ook allemaal wat losser op een vrijdag?

Als we De Standaard mogen volgen, dan wel. Want wat lezen we in de online versie van vandaag?

Veel Spaanse regio’s willen meer autonomie en stijgeren bij het idee van één nationale identiteit

Een stijgbeugel bestaat nog wel, maar als je via dat instrument een paard bestijgt, dan kan het steigeren. Kijk er http://www.woordenlijst.org/ maar op na.

To bush or not to bush

2008-01-09T21:00:00.000+01:00

De voorbije week heeft één van de wikinauten het toch behoorlijk bont gemaakt in de online encyclopedie. De pagina over de huidige Amerikaanse president bleek opeens een aangebrand zinnetje te bevatten. Nu is het wel zo dat de Wikipedia-pagina van George W. Bush meermaals daags wordt geüpdatet. Maar toch. Het stond er: "is a complete dickhead and the biggest dictator since Hitler".

Het doet me een beetje denken aan de Borat-is-president-van-Kazachstan-grap van november 2006. Borat (ofte Cohen) vond de aandacht in elk geval te gek. Of George W. er lang van wakker zal liggen, weten we niet. Hij komt zo nu en dan toch al in het nieuws.

Waar Bush JR minder mee kon lachen, was dat je via Google op zijn homepage terechtkwam als je miserable failure intikte. Google heeft - na de laatste Google Dance - intussen de links naar Bush gestopt bij miserable failure. Het grappige is wel dat je daar dan dan toch alweer allerlei berichten over krijgt als je dan toch op miserable failure zoekt.

Ik wens je voor het nieuwe jaar...

2008-01-02T20:41:00.000+01:00

... dat je de liefde van je leven vindt (als je die niet al gevonden hebt);
... dat je de liefde van je leven houdt (als je die liefde al gevonden hebt);
... lieve kindjes (als je kindjes wil);
... geen kindjes (als je geen kindjes wil);
... de zes juiste cijfers van de lotto (maar niet tegelijk met mij);
... de zeven juiste cijfers bij Euromillions (als je vindt dat de Lotto te weinig betaalt);
... dat je niet veel "non" moet zeggen;
... dat je op het juiste moment "nee" leert zeggen;
... dat je slaagt voor je examens;
... dat de sluiting van je zelfmoordbompakket het begeeft;
... dat je de Nobelprijs voor de Vrede wint (als je 'm verdient, natuurlijk);
... dat je de oplossing vindt voor de Stelling van Fermat;
... dat je de volgende hit schrijft voor Michael Jackson. Of Britney Spears. Of Clouseau;
... dat je de Rij van Fibonacci verder mag aanvullen;

Kortom: er zijn wel 2008 dingen te verzinnen om je toe te wensen dit jaar. Het beste!

Dag... (ik ben de tel kwijt ondertussen)

2007-12-18T19:41:00.000+01:00

Die avond op de chatbox - een rechtstreekse lijn met een Amerikaanse collega (voor het gemak geef ik het hier in het Nederlands weer)

- Hebben jullie al een regering?
- Niet dat ik weet...
- En die premier van jullie, die had toch de verkiezingen verloren?
- Ja, dat klopt.
- En nu moet die premier, die dus de verkiezingen *grandioos* verloren had, toch een nieuwe regering vormen?
- Inderdaad.
- En die nieuwe regering zal hij zelf leiden, en daarna effent hij het pad voor zijn politieke vijand om premier te worden?
- Zoiets.
- En de mensen zijn nog niet massaal op straat gekomen? De Noorderlingen zijn nog niet onder de wapens om het tegen het Zuiden op te nemen - of omgekeerd?
- Nee.
- Zeg, hoe voelt het om een Belg te zijn *these days*?
- Ja, ik weet het, het klinkt allemaal wat grotesk, maar Bush heeft toch ook de minste stemmen gehaald in 2000 en hij is nu toch ook president geworden?
- Je hebt een punt daar... Dus is België nu klein Amerika?
- Dat nu ook weer niet, maar we zullen in de toekomst wel wat voorzichtiger moeten zijn om niet-Belgische politieke systemen te bekritiseren, denk ik.

(Op de achtergrond speelde het nieuwe Belgische volkslied. Voornamelijk één zin daaruit gebruik ik nogal vaak tegenwoordig: With my Duvel in my hand, then you must understand, I'm a Belgian, so nothing worries me. Potverdekke)

George(s)

2007-12-11T21:27:00.000+01:00

Volgens Koen Fillet is hij dood. Hij heeft het van een website van een franstalige medemens/landgenoot (klik).

En ik? Ik wist niet dat hij ondergedoken leefde in de Walen. Wellicht op de vlucht voor Osama.

Mission accomplished

2007-12-09T19:53:00.000+01:00

Als Louis een bijverdienste mag hebben, dan ik ook, dacht ik die ochtend. En dus belde ik Yves L. Nu hij weer gewoon senator was, kon hij wel weer eens afspreken in ’t Klein Stadhuis op de markt in Ieper. Hij weet dat als Ieperling zeker zijn, ik ken dat nog uit mijn L&H-tijd.

Of ik hem – bij wijze van toepassing van mijn cursussen sociale en communicatieve vaardigheden – wat raad mocht geven in zijn communicatie. Tegen een billijke vergoeding, natuurlijk. En de factuur moest onverwijld betaald worden. Yves L. raapte in vijf minuten al zijn politieke moed bij elkaar en ging in op mijn aanbod.

De flauwe handdruk aan het begin van onze ontmoeting noopte me om hem attent te maken op het belang van een stevige handdruk. Kwestie van zijn suprematie in stemmen ook letterlijk kracht bij te zetten, quoi.

“Waarom komt ge zo weinig in de pers na uw terugtreden?” vroeg ik hem op de man af.

“Och, ik weet eigenlijk niet zo goed wat zeggen. En die mannen van de RTBF verstaan toch niet wat ik zeg. Waarom zou ik me dan moeite doen,” was het antwoord. “Wat stel je voor?”

“Ik moet even nadenken,” zei ik. Voor de factuur die ik zou uitschrijven, mocht ik toch doen alsof ik goed de volgende stap in zijn communicatiestrategie overwoog, “Als ik u was, ik zou eens een interview geven met een Vlaamse krant. De Standaard of zo. En zeg daar dat een regering zonder u geen echte regering is. Zeg dat ze daar de kop van maken.”

“Ja maar,” zei Yves, zichtbaar in de war over mijn gekozen strategie. “En de RTBF dan? Hoe moet ik die aanpakken? Ze blijven me maar achtervolgen. Ik ben dat getreiter echt beu.”

“Daar moet ik even over nadenken,” veinsde ik. Natuurlijk wist ik het antwoord al. Na een paar tellen, kwam mijn verlossende voorstel: “Die pak je aan bij dat interview met de Standaard. Vertel iets over de RTBF dat er zo over is, dat het te belachelijk voor woorden is. Mompel iets van Rwanda en Milles Collines. Enfin, ik laat het aan uw verbeelding over om iets te vinden.”

Nadat we opnieuw handjes hadden geschud (stevig ditmaal – mijn raadgevingen hadden hun uitwerking niet gemist, want ik was drie dagen werkonbekwaam) en onverwijld hadden afgerekend, vertrok Yves L. naar Groot-Bijgaarden om bij de Standaard een exclusief interview te geven. En dat interview hebben ze bij de RTBF ook gelezen.

Waar gebeurd

2007-12-07T20:37:00.000+01:00

In tempore non suspecto - op 11 juni namelijk, d.w.z. de dag na de verkiezingen van 10 juni - had ik aan het koffie-apparaat een interessant gesprek met een collega met een mening. Nu heb ik wel meer collega's met de meest uiteenlopende meningen, maar deze collega had een mening over de voorbije verkiezingen.

"Op de keper beschouwd," zo begon hij, "is er maar één mogelijkheid." En hij liet een doodse stilte vallen.

Om de stilte te breken, en vooral om niet de indruk te wekken dat ik niks van politiek ken, antwoordde ik: "ah ja, natuurlijk. Oranje-blauw. Ziet toch het kleinste kind. Bakkeleien over een ferme staatshervorming. Op de Nationale Feestdag mag Leterme als premier de Brabançonne zingen." Over die laatste zin ben ik - op één woord na - nog altijd niet mistevreden. Hoe kwam ik er bij...

"Nee," zei mijn collega, waarop opnieuw een ongemakkelijke stilte viel. Ditmaal kon ik niks bedenken om de stilte te breken. Ik wou net mijn mond openen om er een of andere gemeenplaats à la "jaja, jamaar gemakkelijk zal 't niet zijn, hee" uit mijn keelgat te duwen, toen mijn collega zelf aangaf de mensheid te verblijden met zijn eigengereide mening: "Nee. Eigenlijk is er maar één mogelijkheid. De kiezer heeft duidelijk voor paars-groen gekozen. Laat Leterme eerst maar proberen. Maar uiteindelijk gaan ze toch bij Verhofstadt uitkomen."

We namen onze warme drank - hij een koffie, ik een thee - van het apparaat en gingen elk onze weg.

De kloof met de burger

2007-11-29T16:04:00.001+01:00

In deze elektronische tijden wordt de kloof met de burger fel overdreven. Ik geef je een voorbeeld om het concreet een aanschouwelijk te maken - om maar te zeggen: ik sta in het onderwijs, en wij leven op als we door middel van een voorbeeld een stellling concreet en aanschouwelijk kunnen maken, maar dit geheel terzijde.

Eind vorige week schreef ik een blogpost over de ondernemingszin bij studenten op onze opleidingsblog. De link naar die post heb ik begin deze week doorgestuurd naar Frank Vandenbroucke (de minister, wat dacht je).

En zie: luttele dagen later stuurt de minister mij zijn reactie door. De kloof met de burger is alweer een beetje gedicht. Dankzij tinternet.

John Williams, il maestro

2007-11-27T20:49:00.000+01:00

't Is een schande dat Tokio Hotel wel, maar John Williams nog niet aan bod is gekomen op mijn blog, bedenk ik nu. Wie mij kent, weet dat ik het nogal heb voor het muzikale brein achter de films van Steven Spielberg. Jaws, Indiana Jones, E.T.: het is enkel maar dankzij de soundtrack dat deze prenten echt tot de verbeelding gaan spreken. Sinds 1974 wordt elke Spielberg-film muzikaal ondersteund door Williams.

Ik moest opeens denken aan John Williams toen ik vorige week het zesde deel van Harry Potter ben beginnen lezen (Harry Potter and the Half-Blood Prince). Williams heeft immers de score gemaakt van de eerste drie tovenaarsfilms. Zeker de eerste Potterfilm wordt gedragen door het ijzersterke thema.

John Williams heb ik leren kennen toen ik als 8-jarige ging kijken naar E.T. Een overweldigende ervaring in die tijd, vooral omwille van de - in mijn ogen toen al - magistrale muziek van de meester. Later heb ik ook zijn andere filmmuziek leren kennen. Maar het hoogtepunt van zijn werk is ongetwijfeld de (originele) muziek voor de eerste en de tweede Star Wars van George Lucas. Voor die soundtrack won hij in 1977 trouwens één van zijn in totaal vijf (5!) Oscars. Zijn andere Oscars kreeg hij voor Fiddler on the Roof (1971), Jaws (1975), - uiteraard! - E.T. (1982) en Schindler's List (1994) Daarnaast werd hij ook nog meer dan 25 keer genomineerd voor de hoogste filmonderscheiding.

De nu 75-jarige Williams is zonder meer een fenomeen. Tussen 1959 en vandaag heeft hij meer dan 100 films van muziek voorzien. Daarnaast heeft hij ook nog de hymne gecomponeerd voor de Olympische Spelen van 1984 (Los Angeles). Dat mocht hij nog eens dunnetjes overdoen, toen in 1996 de Olympische Spelen in Atlanta werden gehouden.

Tot slot: weinigen weten dat John Williams oorspronkelijk begon als een jazzcomponist. Af en toe klinkt dat - met een vette knipoog - nog door in zijn composities. The Cantina Band uit Star Wars is daar het mooiste voorbeeld van.

Typo

2007-11-26T21:02:00.000+01:00

Toen ik deze morgen een aantal de grondbeginselen van de handelscorrespondenten aan het bijbrengen was, stootte ik op de volgende zin die zij - opdrachtsgewijs - hadden geproduceerd:

Indien u akkoord gaat met deze kleine verandering, kunt u rekenen op een aanzienlijke besteling.

Nu kun je daar veel over zeggen qua wollig taalgebruik en zo, maar een aanzienlijke besteling... Ik weet niet welke ik de mooiste vind: die van hierboven, of die van een paar jaar geleden:

Indien u binnen de vijf werkdagen levert, kunnen wij u constante betaling garanderen.

Studenten, ze blijven een bron van vermaak. Zeker qua taal. Ik ga de lapsussen bundelen en over tien jaar uitgeven. Wordt gegarandeerd een bestseller.

Supersport

2007-11-18T19:40:00.000+01:00

Het is wel erg gesteld met het Belgische sportnieuws. Hoewel het Belgische voetbal nationaal en – zeker – internationaal het niveau van pakweg Luxemburg of Kazachstan nauwelijks nog haalt en absoluut niet overstijgt, vindt het verzamelde sportjournaille van de VRT het toch de moeite om Sportweekend te laten starten met de – alweer tegenvallende – wedstrijd van de Rode Duivels tegen Polen. Meer dan 10 minuten spenderen aan een belabberde EK-campagne die naar zijn einde snakt, is er zelfs voor deze brave belastingbetaler teveel aan. Trek er dan toch gewoon een streep onder tot aan de Olympische Spelen. Dan zien we wel weer.

Over Olympische Spelen gesproken. Ik volg deze winter met meer dan gewone belangstelling de prestaties van Sven Nys. Gisteren in Hasselt en vandaag in Gavere heeft Nys nog maar eens zijn klasse bewezen. En dan mag je nog beweren dat Nys minder zou zijn dan vorig jaar, als je twee keer in één weekend wint, dan ben je – tja – de beste.

Zeker vandaag in Gavere maakte Nys zonder meer indruk. Bij elke versnelling ging Super-Sven simpelweg mee; maakte hij een slippertje, dan dichtte hij binnen de halve ronde het gat dat de anderen met veel moeite probeerden te slaan. En als kers op de taart: één splijtende demarrage in de laatste ronde op “het heuveltje”. Op een halve ronde nog een voorsprong van een halve minuut uit zijn dijen geschud. In-druk-wek-kend. Eerlijk gezegd: van het mooiste en strafste dat ik Sven Nys al heb weten doen. En hij heeft toch al een zekere staat van dienst, niet?

Over dode papegaaien en palindromen

2007-11-13T21:04:00.001+01:00

De legendarische hilarische sketch van Monty Python... Veel commentaar moet daar niet bij.

O ja, voor wie de titel wil snappen: die zal het filmpje helemaal moeten uitkijken...

Groen - Blauw : 1-2

2007-11-12T21:00:00.000+01:00

Het was vrijdagmorgen al begonnen. Nogal wat studenten hadden een tweekleurige sjaal om de hals gebonden. Dat de ene kleur zwart was, daar kon zelfs de tegenpartij mee leven. Dat de andere kleur overwegend groen en niet blauw was, dat was al wat minder.

Ook collega’s ontsnapten niet aan de match van ’t jaar. Onze voormalige Rode Duivel (tussen haakjes: de enige onder de collega's die tot nog toe Wikipedia heeft gehaald) en onze drukker keken een vrouwelijk collega wat meewarig aan, toen die met haar blauwzwart gestreepte jurk de hogeschool binnenwaaide. Door onze mediathecaris daarentegen werd zij met open armen ontvangen.

En dan de wedstrijd zelf. Na een dag van haast ondraaglijke spanning een intense strijd op leven en dood, zowel op als naast het veld. De sfeer van de oude dagen, toen voetbal nog leuk was. Die sfeer dus. En de blauwzwarten hebben gewonnen. Maar de groenzwarten waren de best voetballende ploeg. Ik weet het alleen maar van horen zeggen.

Voor altijd

2007-11-08T20:33:00.000+01:00

Deze week las ik in de krant dat zowat 20% van de Duitsers een terugkeer wil naar de ooit zo verfoeide muur. Ongeveer gelijktijdig met dat bericht las ik het stukje van Koen Fillet over “In mijn tijd…”. Inderdaad, om het stukje van Koen te parafraseren, er liep een muur door Berlijn en op dat moment ging dat zo blijven. Voor altijd.

Het deed me terugdenken aan de zomer van 1989, toen we met de familie een citytrip (al denk ik niet dat het toen al zo heette) maakten naar Berlijn. Doorheen die merkwaardige stad liep de muur, als een levensgroot litteken. Tijdens ons uitstapje naar Oost-Berlijn werden we geconfronteerd met de rauwe realiteit. Het stadscentrum van het oosten was netjes opgekuist; ging je even buiten het centrum, zag je al gauw de kogelgaten, getuigen van een – toen al – ver oorlogsverleden. De Stasi was alomtegenwoordig. Op één van de grote boulevards van Berlin Ost – Hauptstadt der DDR – had een Trabant postgevat. Op zich geen wonder, want Berlin (Ost) reed toen vol met dergelijk milieuonvriendelijk tweetakttuig. Wat wel verwondering wekte, was de zendapparatuur in de auto. En de twee norse mannen, die af en toe de zendapparatuur gebruikten. Na een paar honderd meter wandelen werd het opzet duidelijk: schijnbaar lukraak – maar wellicht na ruggespraak met de zendapparatuurmannen – plukten twee Vopo’s auto’s uit het verkeer.

Toen we in 1993 een rondreis maakten langs de Oostkust van de Verenigde Staten, stootten we op een gegeven moment op een Oost-Berlijnse familie. Ik herinner me nog dat de vader me toen zei (toen toch al ruim vier jaar na de Wende en drie jaar na de Wiedervereinigung): “Die Mauer steht eigentlich noch. Im Kopf.”

Tien jaar na de Oost-Europese revoluties kwam ik voor het eerst terug in Berlijn. De muur had plaats gemaakt voor indrukwekkende bouwwerken. De Duitsers spraken in die periode niet voor niets over Baustelle Berlin. Maar de sfeer in de stad bleef fascinerend. De muur stond er fysiek niet meer, maar Berlijn was (en is) toch nog altijd een gedeelde stad. Met twee stadscentra (Ku’damm en Alexanderplatz).

Berlijn is die gespleten persoonlijkheid nooit kwijtgeraakt. En dat blijkt dus nu ook uit de harde cijfers: één op vijf Duitsers wil de muur terug. Al kan je het natuurlijk ook anders bekijken: 80% wil dat de muur wegblijft. Voor altijd.

Verder studeren

2007-11-06T20:10:00.000+01:00

Na even proefdraaien en wat morrelen (prutsen in schoon Vlaams) aan lay-out en links en eerste tekstjes is hij er dan eindelijk. Niet zonder trots kondigen wij u aan: de enige echt BM-blog (ofte: bedrijfsmanagement).

Waar kan je 'm vinden?

(tromgeroffel)

http://verderstuderen.blogspot.com.

De eerste blogpost is er eentje met de foto's van de nieuwe lichting bachelors in bedrijfsmanagement (accountancy-fiscaliteit, financie- en verzekeringswezen, logistiek management en marketing). Of - zoals de tekst het zelf zegt:

Kunnen we een blog over verder studeren beter starten dan met een blik op
de toekomst? Waarom studeert een tiener verder? Om uiteindelijk dat felbegeerde
stukje papier te krijgen.
Maar tussen de dag dat je beslist om verder te studeren en de dag dat je
uiteindelijk afstudeert, heb je een hele weg afgelegd. Het is onze bedoeling om
die periode in deze blog te coveren.

We zijn eens benieuwd wat dat gaat geven...

Nys

2007-11-04T20:37:00.000+01:00

Heb je vanmiddag Sven Nys zien rijden. Hij reed ze – op een nochtans niet zo selectief parcours – één voor één uit de wielen. Met de hulp van zijn oude oud-ploegmakker Richard Groenendaal, 38, die even het voortouw nam. De jonkies moesten uit de wielen, behalve dan Sven Nys en ene Zdenek Stybar, 21 pas. Daarna was het de beurt aan de meester zelve. Nys trok snoeihard door. De rest moest uiteindelijk passen.

We beweerde ook alweer dat Nys niet zo goed zou zijn als vorig jaar? Dat hij meer koersen zou verliezen? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Sven – gedwongen door zijn zomerse mountainbike-uitspattingen – kieskeuriger koerst dan vorig jaar, slimmer is geworden, en – op momenten dat het echt moet – zelfs sterker uit de hoek kan komen.

Kijk, gisteren in Eernegem eindigde hij uiteindelijk niet op het podium. Met alle respect, maar de
cross in Eernegem kan je moeilijk een topcross noemen. Op het moment dat het echt moet (Superprestige) pakt Nys nog eens uit. Ook als Nys dit jaar niet de SP wint, geen enkele WB-cross op zijn palmares bijschrijft deze winter, mistast in de GVA-trofee en de Belgische en Wereldtitel laat liggen, dan nog is diezelfde Sven Nys de beste crosser ooit.

Achmed the Dead Terrorist

2007-11-01T19:56:00.001+01:00

De Amerikaanse stand-up comedian annex buikspreker Jeff Dunham heeft zo zijn eigen manier om met zelfmoordterrorisme om te gaan. Zijn act met "Achmed the Dead Terrorist" is redelijk geniaal, als je 't mij vraagt. Lean back and enjoy!

Made in Germany: Tokio Hotel

2007-10-18T20:42:00.000+02:00

Als je de jonge snaken van Tokio Hotel ziet, dan begrijp je dat ze oorspronkelijk eigenlijk over het podium raasden als Develish. Toch houdt hun extravagance de tweelingbroers Bill en Tom Kaulitz, Gustav Schäfer en Georg Listing niet tegen om zowat heel Europa aan hun voeten te krijgen, wel integendeel.

Het begon allemaal in 2003, toen Bill op 14-jarige leeftijd een soort ontdek-de-kindster won. Hij kreeg er met zijn groepje prompt een contract aangeboden bij Sony BMG. Maar nog vóór de eerste plaat werd uitgebracht, moesten de kids al verkassen naar Universal Music Group. Algemeen wordt aangenomen dat het dankzij de uitgekiende marketingstrategie van die platenfirma is (maar ook dankzij de - tja - X-factor), dat Tokio Hotel geworden is tot wat ze nu zijn: de populairste Duitse rockband.

Intussen rijft de groep de ene na de andere trofee binnen. Zo kreeg de groep twee jaar op rij de felbegeerde Goldene Stimmgabel (gouden stemvork), zowat de belangrijkste Duitse muziekonderscheiding. Om dan nog maar te zwijgen van de vier recente (Belgische) TMF Awards.

Dom

2007-10-18T20:23:00.000+02:00

Zou dr Watson, het domme hulpje van Sherlock Holmes, familie zijn van de bioloog met dezelfde naam? En zou domheid niet eerder erfelijk zijn, eerder dan raciaal bepaald?

Ik zou het niet durven zeggen, ik ben tenslotte geen Nobelprijswinnaar...

Ge-e-maild

2007-10-15T21:23:00.000+02:00

Er zijn geen zekerheden meer in het leven.

Laten we eens een puur taalkundige redenering uit deze blog schudden: de stam van het werkwoord e-mailen is "e-mail". Als je daarvan het voltooid deelwoord wil nemen, dan moet je er "d" of "t" aan vastplakken (afhankelijk van 't Kofschip of 't Fokschaap - zie ook hier). Vóór de stam moet je dan "ge" plakken. In het geval van e-mail zou er volgens de regels van de kunst bovendien een trema moeten staan op de tweede "e", zodat je als juiste vorm zou verwachten: geë-maild.

Dat blijkt dus niet meer te kloppen. Sedert de herziening van de nieuwe spelling in 2005 mag er blijkbaar geen trema meer staan, maar moet je integendeel een extra koppelteken invoegen. Ge-e-maild dus. Al twee jaar...

(De reden schijnt iets te zijn met klinkerbotsing...)

Al eens aan groene energie gedacht?

2007-10-11T15:39:00.000+02:00

Het was een eerder onbeduidend berichtje op het radionieuws en in sommige kranten: de CREG verwacht dat er volgend jaar al problemen zullen zijn met de elektriciteitsvoorziening. Op zich is het gegeven van stroomonderbrekingen - tenminste als we bezig blijven op de manier waarop we nu bezig zijn - een zo goed als wetenschappelijk vaststaand feit. Voor de conclusie gaat de CREG echter wel zeer kort door de bocht. Zij stellen een even simpele als (maatschappelijk en ecologisch) verwerpelijke oplossing voor: voer dure stroom in (uit het buitenland) en hou de vervuilende kerncentrales langer open.

Beste mensen van de CREG en zeer geëerde politici, mag ik als leek eens een weldoordachte suggestie doen? Een vroegere baas van me heeft ooit eens gezegd: Every crisis is an opportunity.

Welaan dan: ik weet niet of jullie al eens gehoord hebben van duurzame ontwikkeling of duurzame energievoorziening... Laten we met zijn allen de investeringen in groene energie versnellen (dat vergt ook maar vijf minuten politieke moed), zodat we het tekort kunnen opvangen. En mijn gezond boerenverstand zegt dat het dan zelfs mogelijk moet zijn om een energieoverschot te hebben, en niet langer een -tekort.

(En zie, er zijn er nog die dankzij een stevige portie gezond boerenverstand tot dezelfde conclusie komen als ik... op basis van dezelfde gegevens)

Nobelprijs

2007-10-10T20:41:00.001+02:00

Ik zou hierbij William McDonough en Michael Braungart willen nomineren voor de Nobelprijs. Het maakt niet uit welke Nobelprijs. Liefst van al geef ik ze beide alle Nobelprijzen in één keer, maar ik zou al tevreden zijn met die voor de Vrede en/of die voor Economie. Als je de video hierboven ziet, begrijp je wellicht waarom. Om met open mond naar te kijken...

Duurzaam ondernemen: het kan

2007-10-02T21:26:00.000+02:00

Ik lees net het volgende berichtje in de Standaard:

Ecover, de producent van ecologische was- en schoonmaakproducten uit Malle,
is vandaag/dinsdag onderscheiden als meest duurzame onderneming in Vlaanderen.
De award ’Duurzaam Ondernemen’ wordt, in de aanloop naar Open Bedrijvendag,
toegekend aan een bedrijf dat zich onderscheidt door haar aandacht voor het
sociale aspect van ondernemen en de zorg voor het milieu. Ecover zegt bij elke
investering rekening te houden met de duurzaamheid van het materiaal.
Leveranciers worden gescreend op sociaal, ethisch en ecologisch vlak. In 1992
bouwde Ecover de eerste ecologische fabriek ter wereld.

Kijk, dat vind ik nu fijn aan Ecover. Ze zijn op geheel eigenzinnige wijze de (moordende) concurrentie aangegaan in één van de meest vervuilende sectoren die er zijn: die van de waspoeders en kuisproducten. Al vijftien jaar slagen ze erin om stand te houden - meer nog: om hun marktaandeel stelselmatig uit te breiden. En je zult geen grote reclamecampagnes zien of horen. Ook dat is een bewust onderdeel van hun - jawel - duurzame manier van ondernemen.

(Aan al mijn studenten marketing) Dat is nog eens een uitdaging! Kies een sector uit die heel vervuilend is, die massa's geld en aandacht heeft voor dure reclamcampagnes en waar de concurrentie moordend is. Ga vervolgens voor een ecologisch alternatief en bouw je bedrijf op een duurzame en verantwoorde manier uit. De tijd is er rijp voor.

(Aan de makers van De Bedenkers) Misschien moeten we hierover ook eens een ondernemerswedstrijd over houden. Houden jullie het in gedachten voor een tweede reeks, als die er al zou komen? Voor inspiratie kunnen jullie misschien eens op bedrijfsbezoek gaan bij Ecover.

Bedenkelijk

2007-09-24T21:54:00.000+02:00

Moedig God en klein Pierke aan om ideeën te spuien, neem uit die hoop ideeën het beste en breng dat op de markt. Simpeler kan een format bijna niet zijn. En toch vind ik De Bedenkers een beetje een gemiste kans om ook het concept van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen onder de aandacht te brengen. Uiteindelijk zou het toch mooi zijn dat een programma dat gesponsord wordt door Flanders DC (anders gezegd: gemaakt wordt met uw en mijn belastingsgeld) van de gelegenheid gebruik maakt om de strengste criteria te hanteren met betrekking tot duurzaamheid.

Daarom kunnen we het alleen maar toejuichen dat een filosoof-uitvinder de kans krijgt de economische haalbaarheid van zijn alternatieve energievoorziening te bestuderen.

Daarom ook vind ik het absoluut niet kunnen dat er ook maar in de verste verte aan gedacht wordt om concepten of producten naar de volgende ronde te laten, waarvan je weet dat ze de afvalberg zullen vergroten. Alle wegwerptoestanden of dingen die apart verpakt aangeboden worden, zouden al bij voorbaat moeten geweerd worden (zelfs al is dat onder het mom van “het leven van alledag makkelijker te maken”). Daar moet eigenlijk zelfs niet over nagedacht worden. Weg dus met pakweg de apart verpakte ijsbollen of de wegwerpzolen. Ik hoop dat de - voor het overige: eerbiedwaardige - jury deze blunder in de volgende ronde toch nog rechtzet.

Onze kinderen zouden het ons oneindig kwalijk nemen, mochten we zelfs maar overwegen om dit op de markt te brengen.

Studie tewerkstelling haven Zeebrugge

2007-09-20T14:11:00.000+02:00

Gisteren werd onder ruime belangstelling van pers en publiek ons onderzoeksrapport voorgesteld over de tewerkstelling in de haven van Zeebrugge. Het onderzoek werd gevoerd door de Hogeschool West-Vlaanderen, departement Simon Stevin, en ging uit van de vraag waarom het voor de havenbedrijven zo moeilijk is om geschikt en/of bekwaam personeel te vinden. Immers, ruim de helft van de 529 vacatures raakten vorig jaar niet of nauwelijks ingevuld.

Die tendens zet zich zich trouwens dit jaar verder. Zo heb ik op de receptie achteraf van verschillende bedrijfsmensen gehoord dat ze dringend op zoek zijn naar tientallen nieuwe medewerkers, vooral in de logistieke functies. Dat is op zich niet echt verbazingwekkend, als je weet dat de inschrijvingen voor richtingen als logistiek management en netwerkeconomie niet echt vlotjes lopen. De (veel te) weinige mensen die aan de opleiding beginnen, hebben na het behalen van hun bachelordiploma gegarandeerd een job in de sector. Er is dus werk aan de winkel om deze opleidingen (nog) meer te gaan promoten.

Zoals elk goed onderzoeksrapport hebben we ook een aantal aanbevelingen gedaan. Naast het aanzwengelen van het imago van de haven(sector) is vooral het concept van de "havenschool" door alle media overgenomen. Die havenschool moet alle actoren samenbrengen, naar analogie van de Franse pôles de compétitivité. Alleen zo kan de Zeebrugse haven de groei verzekerd.

(Neem ook eens een kijkje bij De Standaard, Het Nieuwsblad, WTV - artikel en reportage. Naar het schijnt zou ook Radio 2 een bericht uitgezonden hebben, maar daarvan heb ik geen link)

100...

2007-09-18T20:49:00.000+02:00

Op 100 dagen kan je nochtans veel doen. Een random en zeer onvolledig overzichtje:
- examens verbeteren
- competentiegericht delibereren tot een stuk in de nacht
- vakantie nemen
- verjaardagen vieren
- tweede zit organiseren
- examens van de tweede zit verbeteren
- delibereren
- de Marseillaise zingen
- de Duitse versie van de Branbançonne leren
- een nieuwe tekst schrijven voor de Spaanse nationale hymne
- kindjes kopen (van harte proficiat aan deze kersverse mama en papa; en aan deze papa)
- trainen voor een halve marathon én die ook uitlopen (bedankt voor uw applaus)
- de dodentocht stappen (samen hebben mijn buurman en ik 200 km gestapt op twee jaar - elk 100, netjes verdeeld)
- een taalbad nemen (misschien een tip voor alle Franstalige would-be ministers - ze hebben nu toch even tijd)
- een radiozender restylen
- beginnen met bloggen
- de oudste Belg worden
- de Tour winnen
- voortdoen met bloggen
- een medaille winnen op het WK atletiek
- een wereldrecord lopen
- stoppen met bloggen

En dan heb ik het nog niet over de alledaagse activiteiten, als daar zijn: eten (zo'n 300 keer), slapen (minstens 100 keer), gras maaien (zo'n 10 keer). Met de rest heeft u geen zaken. Nog in geen 100 dagen.

Reclamekabouters

2007-09-11T20:48:00.000+02:00

Een levendige herinnering uit de goeien ouwen tijd: toen d'er nog gene VTM was (met dank aan de Fixkes voor deze introductie), placht ik wel eens naar Holland te zappen (al moesten we toen nog rechtstaan, naar de TV gaan en een knopje verzetten) om naar de reclammekes te kijken. Niet dat de reclamefilmpjes toen zo hoogstaand waren, maar we keken eigenlijk enkel om Loeki in actie te zien. Loeki - asjemenou - de Leeuw zorgden voor ettelijke lachsalvo's bij ons thuis.

Wie echter dacht dat het opvrolijken van reclamespotjes een exclusief Nederlandse uitvinding was, is verkeerd. Zoals het wel vaker gaat: de Duitsers waren eerst. Al in 1963 had das Zweite Deutsche Fernsehen (ZDF) zijn eingenste Mainzelmännchen. Volgend jaar op 1 april - en dat is voor één keer geen grap - vieren deze deugnieten dus hun 45ste verjaardag.

Mainzelmännchen is een samentrekking van Mainz (de Duitse stad waar de hoofdzetel van ZDF gevestigd is) en Heinzelmännchen, het Duitse woord voor kabouter. De Männchen zijn met zes: Anton (der Geniesser - aldus de site van ZDF), Berti (der Kommunikationsprofi), Conni (der Innovative), Det (der Schlaue), Edi (der Schöngeist) en Fritzchen (der Sportler). Niet toevallig zijn de beginletters van deze zes namen de eerste zes letters van het alfabet.

Intussen zouden zowat 40000 spotjes (van elk ongeveer 3 seconden, al waren ze in de beginjaren wat langer) van en met de Mainzelmännchen gemaakt zijn.

Overigens was Wolf Gerlach, de bedenker van de Mainzelmännchen, met zijn reclamekabouters niet aan zijn proefstuk toe. Voor de Beierse (regionale) televisie had hij al Leo und Leo bedacht en WDR (wat vroeger bij ons de volksmond Duitsland 3 heette) schonk hij Ute, Schnute en Kasimir als reclametussendoortjes.

Chinees eten

2007-09-05T11:36:00.000+02:00

Over zowat 8 maanden (op 08/08/08) beginnen in Peking de Olympische Spelen. Dat de Chinezen niets aan het toeval overlaten om er de best Games ever van te maken, is al in menig nieuwsbericht aan bod gekomen.

Ook op taalkundig gebied doen de Chinezen hun best om geen - nu ja - Chinees te spreken. Chinese restaurants zijn alvast begonnen hun menu's in het Engels te vertalen. De buitenlanders zullen in de Pekingse restaurants verrast worden met o.m. de volgende menu's:

fragrant bone in garlic in strange flavor (wat moet ik mij daarbij voorstellen?)
government abuse chicken (ik wil er zelfs niet aan denken wat ik mij daarbij moet voorstellen)
husband and wife's lungs (de plaatselijke variant van epo, zeg maar)
cowboy leg (is dat niet eerder een menu voor de Paralympics?)
chop the strange fish (gewoon doen, man!)
the week beats the fish soup (qua promotalk kan dat tellen)
tofu made by woman with freckles (ok dat je voor de vegetarische medemens wil zorgen, maar alles heeft toch zijn grenzen)

De prijs voor de origineelste vertaling gaat naar de volgende tweeling:

chicken without sex (als het om te eten is, liefst wel, ja...)
stewed chicken with sex (tja...)

Zullen we het voor alle zekerheid toch maar houden op nummel 24 met flietjes?

Visie

2007-09-02T22:26:00.000+02:00

WK-brons voor België. Geweldig. Wat een prestatie. Wat een vreugde. Ik herinner me de Nederlandse commentaarstem (van Theo Reitsma?) nog na de overwinning van Nederland op het EK voetbal 1988: dit is een mooi stel. Dit is ook een mooi stel: vier zielsgelukkige dames, die de verdeelde natie toch één moment weer als geheel naar buiten brengen. Zonder België geen brons.

De interviews achteraf mochten er ook zijn, vooral dan het gesprek met Rudi Diels, de coach (lees: meesterbrein) achter het project estafette. Dat het vooral een werk van lange adem was. En dat ze nu maar mooi moesten verder werken. En dat ze hunne kop niet zot moesten laten maken. Zelden zo’n nuchtere gelukzak gehoord.

Na pakweg de wielrenners (vooral veldrijders) en de motocrossers bewijzen de atleten dat je vanuit een gerichte aanpak op langere termijn een schitterend resultaat kunt neerzetten. Een resultaat waar de voetballers (ondanks een misschien honderdvoudig budget) alleen maar van kunnen dromen. Maar het is dan ook een publiek geheim dat nogal wat Belgische eerstklassers visie op lange termijn een vies woord vinden…

Ontmijnen

2007-08-24T09:04:00.000+02:00

Een scène in het ouderlijk huis van mijn kinderen tijdens een vakantiedag…

Kind 1: Papa, ik wil met die auto spelen.

Kind 2: Papa, maar ik wil met die auto spelen.

Kind 1: Nee, die auto is van mij.

Kind 3: Auto mij (pakt auto af).

Kind 2: Mama, maar kind 3 pakt mijn auto af.

Kind 1 + 2 + 3: (onverstaanbaar geschreeuw door elkaar)

Mama & papa: Kindjes, kindjes. Laat eerst Kind 3 met de auto spelen. Hij zal na drie minuten gedaan hebben. En dan is het aan Kind 2. Hij mag dan drie minuten met de auto spelen. En dan mag Kind 1 drie minuten met de auto spelen. We zullen de wekker zetten zodat alles eerlijk verdeeld is.

De vredige rust in het ouderlijk huis van mijn kinderen keert terug. De kinderen spelen nu om beurt met dezelfde auto.

(Gordijn)

*Ik zweer het u: als de koning mijn vrouw en mij als formateurs aanduidt, hebben we binnen de week een nieuwe regering.

Bescheiden blijven

2007-08-23T21:29:00.000+02:00

De formatieopdracht van voetbalcoach René Vandereycken schijnt momenteel beter te lukken dan die van Yves Leterme. Ondanks de communautaire spanningen, als we het Laatste Nieuws mogen geloven. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat die krant zich compleet verkijkt op zogenaamd sensationeel nieuws.

Kijk, als het goed is mag het ook gezegd worden. Wat de Rode Duivels gisteren tegen Servië op de mat legden, mocht er – zeker in de eerste helft – zeker zijn. Vandereycken heeft met zijn jonkies een gok gewaagd om het tij te keren, en het schijnt hem nog gelukt te zijn ook. De inbreng van pakweg Moussa Dembele en Kevin Missalas kon het publiek bekoren. Vooral die laatste is een spits om te koesteren. De wijze waarop men hem in Rijssel gestaag aan het kneden is, doet alleen maar hopen dat Missalas nog minstens twee-drie jaar bij de Noord-Fransen blijft voetballen. Missalas beseft bovendien op een gezonde manier dat hij eerst maar eens in Rijssel moet bewijzen waar hij als voetballer staat. Hopelijk blijft hij met datzelfde realisme aan zijn carrière werken.

Ik hoop dat Vandereycken en zijn jonkies de kans krijgen om te groeien naar het WK van 2010, of zelfs het EK van 2012, zodat we de verloren generatie van Emile Mpenza en andere Van Buytens het liefst zo snel mogelijk aan de kant kunnen laten.

Eén kanttekening echter bij de wedstrijd van gisteren: de reactie van iemand van de bond (ik weet niet meer precies wie, maar het was gisterenavond net na de wedstrijd) die met een aplomb van “zie-je-wel-ik-heb-het-toch-altijd-gezegd-dat-we-goed-bezig-waren” kwam verkondigen dat het Belgische voetbal weer leeft dankzij de inspanningen van de bond, doet niet alleen de wenkbrauwen fronsen. De opmerking is ook totaal misplaatst. Kevin Missalas bij voorbeeld is bijna letterlijk weggejaagd bij de jeugd van Standard Luik. Gelukkig heeft hij in Rijssel wel de jeugdopleiding gekregen die zijn talent verdiende. En Rijssel ligt bij nader order nog altijd niet in België (tenzij dat met een volgende Europese staatshervorming zou veranderen, natuurlijk). De Belgische nationale ploeg teert met andere woorden op de inspanningen van en de begeleiding door de buitenlandse clubs. Of dat een wissel op de toekomst biedt? De Belgische Voetbalbond blijft best bescheiden...

Tweede zit

2007-08-20T14:39:00.000+02:00

Na een lange blogvakantie vliegen we er vandaag opnieuw in. Deze week start de tweede zit. Dat wil zeggen dat ik ook wat meer achter de computer ga kruipen dan in de vakantie, want door reizen, daguitstapjes, kinder- en andere films, spelletjes tijdens een zeldzame (toch nog) goeie dag, enkele zomerfeestjes, een heuse kippenbegrafenis en een paar goeie boeken is het er niet van gekomen om hier tijdens de vakantie veel te vertoeven. Weet je: ik heb gelukkig nog een boeiend First Life...

Tour 2007: mijn favoriet

2007-07-06T20:34:00.000+02:00

Herinner je je nog de Tour van vorig jaar? Nee, ik heb het niet over de bedrieglijke prestaties van de eerste. Ook niet over de astmaproblemen van nummer twee. En over het gebrek aan koersdoorzicht van nummer drie van vorig wil ik het al helemaal niet hebben.

Mij is vooral de vijftiende etappe bijgebleven. Hoe een Luxemburger de zegeruikers mee naar huis nam vanop de top van L'Alpe d'Huez. Fränk Schleck is de naam. De meeste mensen zullen hem Frank noemen, maar er moet dus een Letzeburgse umlaut op 's mans voornaam. Fränk. De nu 27-jarige Schleck trad een paar maanden voordien uit de schaduw door de Amstel Gold Race op zijn naam te schrijven. En twee jaar geleden was hij zelfs - nu ja, zelfs - Luxemburgs kampioen op de weg geworden.

Fränk Schleck heeft zich de voorbije maanden mogen toeleggen op de belangrijkste wielerwedstrijd. Echt veel potten heeft hij in zijn voorjaarsklassiekers van dit jaar (Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik) niet gebroken. Maar in de Ronde van Zwitserland stak hij de neus aan het venster met een ritoverwinning en een eervolle zevende plaats in het eindklassement.

Al die dingen maken Schleck tot een gevaarlijke outsider. Minstens voor het podium in Parijs. En wie weet: de laatste gele trui op de Elyzeese Velden. Bij gebrek aan podiumkandidaten bij de Belgen en - godbetert - de Nederlanders supporteren we als volleerde Beneluxers dan maar voor een Luxemburger.

Rock voor specials 2007: Gabriel Rios

2007-06-27T23:00:00.000+02:00

Op straffe van heiligschennis - voor sommigen toch - moet ik iets bekennen: ik had het niet zo erg voor Gabriel Rios. Had, want na zijn concert deze avond moet ik mijn mening herzien. Dat gebeurt nog wel dezer dagen, mijn mening herzien, het is tenslotte deliberatietijd voor iets. Maar we dwalen af.

Was het omdat ik pas bij de laatste artiest van de dag de festivalwei betreed? Was het omdat ik vreselijk moe ben na twee dagen non-stop delibereren (enkel onderbroken door een schoonheidsslaapje van een uur of drie) en toch wel even buiten wou zijn om het hoofd leeg te maken? Was het omdat de specials er wel zin in hadden? Was het omdat Rios al beatboxend zijn nummers schwung geeft en het publiek echt wel meekrijgt? Waren het de Zuid-Amerikaanse ritmes die telkens weer verassend zich dansend een weg banen door de nummers? Was het omdat Rios mijn sympathie krijgt nadat hij een special mee op het podium trok voor het laatste nummer en hem zelfs op zijn gitaar liet spelen? Of was het omdat de regendruppels pas voelbaar waren na het laatste akkoord van het concert?

Wellicht wel. En nu ga ik slapen. Want morgenvroeg is er opnieuw... deliberatie.

Wolfgang Hilbig is niet meer

2007-06-03T20:20:00.000+02:00

In Berlijn is gisteren Wolfgang Hilbig gestorven. Het zal de meeste lezers van deze blog wellicht ontgaan zijn, maar zelfs VRT-Teletekst vond het de moeite waard om er een pagina aan te wijden.

Hilbig is wellicht één van de belangrijkste nachwendische, dus hedendaagse, (Oost-)Duitse auteurs. Net na de val van muur en de Wiedervereinigung had je in de voormalige DDR een hele batterij schrijvers die dan al (we schrijven begin van de jaren 90) uitgebreid met het communistische verleden probeerden af te rekenen - of toch op zijn minst om dat verleden een plaats te geven. Naast de Bruyn, Maron, Heym en Christa Wolf was de stem van Hilbig een zeer opvallende. Vooral zijn tweede roman, Ich (1993 - in het Nederlands vertaald als Ik), ademt de geladen sfeer uit van de nadagen van het Duitse communistische systeem. Niet alleen de inhoud van de roman (en de vele knipogen naar het geraffineerde Stasi-systeem), ook de barokke taal draagt bij tot het feit dat de roman met vele prijzen werd beloond.

Ik heb Hilbig ontmoet tijdens een auteurslezing op de Antwerpse Boekenbeurs. Het moet in 1994 of 1995 geweest zijn. Ik herinner me vooral nog twee dingen van het (korte) gesprek dat ik toen met hem had:

Hilbig sprak niet zoals hij schreef. Waar hij in zijn proza een zeer verzorgde, uitgepuurde stijl hanteert, sprak hij bijwijlen onverstaanbaar - zelfs voor de Duitstaligen in het publiek, zo vertelden ze mij achteraf.
Voor de petite histoire: de man verhuisde om de 2, 3 jaar. Of dat de laatste tien jaar nog zo was, weet ik niet. Zelf zei hij daarover dat het bijna een "verhuismanie" was.

In elk geval verliest de Duitse literatuursien met Wolfgang Hilbig een zeer kleurrijk en gevierd figuur. In 2002 won hij nog de Georg-Büchner-Preis, de belangrijkste literaire onderscheiding in de Duitstalige wereld. Wolfgang Hilbig werd net geen 66. Hij overleed aan de gevolgen van kanker.

20 km door Brussel

2007-05-28T20:17:00.000+02:00

Geloof vooral de website van de 20 km door Brussel niet. De officiële tijdsregistratie is namelijk het gevolg van een ongelofelijke file op het einde van de wedstrijd. Volgens mijn eigen bescheiden registratie (chrono ingedrukt bij het helse gepiep aan het begin en afgedrukt als ik al eventjes in de file aan de aankomst stond): 2u05.

Gezien de buikkrampen de avond voordien (ik bespaar je de details) viel dat heel erg mee. Tussen de 8 en de 12 km heb ik het heel erg lastig gehad. Even zelfs gedacht aan (tijdelijk) stoppen om in de struiken te verdwijnen. Toch kunnen doorbijten om dan toch nog even te versnellen naar het einde toe. Enfin, versnellen bergop, dat wil zeggen: proberen het tempo aan te houden. Te oordelen aan de eindtijd is dat aardig gelukt.

Voor de rest dezelfde ingrediënten als vorig jaar. Een dansende Wetstraat, veel ambiance onderweg, opzwepende djembe-spelers. En volk, veel volk. Misschien wel te veel volk. Met 28000 lopers zijn de limieten echt wel bereikt.

Gepakt

2007-05-24T19:50:00.000+02:00

Het dient wel gezegd: Erik Zabel heeft lang genoeg gewacht om te bekennen dat hij ooit doping heeft gebruikt. De Oost-Berlijnse spurter gaf vandaag toe dat hij 11 jaar geleden gedurende één week (!) doping heeft genomen. Daarmee heeft hij de verjaringstermijn van 8 jaar ruim overschreden.

In de super-Tour van 1996 pakte het toenmalige Team Telekom zowat alle prijzen die er waren: gele trui voor Bjarne Riis en groen voor Zabel. Dat we bij die eindoverwinning van de Deen de nodige vraagtekens mogen plaatsen, is alom bekend: Riis wordt niet voor niets mister 60% genoemd. Volgens Jef D'Hont (de verzorger die de dopingbekentenissen van de voormalige Telekom-renners in een stroomversnelling heeft gebracht) won Riis de Tour met een hematocriet van zomaar eventjes 65%. Het had voor de Deense krachtpatser even slecht kunnen afloppen als destijds voor Tom Simpson, die bijna dertig jaar voordien tijdens de beklimming van de Mont Ventoux het leven liet na een overdosis amfetamines. De legende wil dat D'Hont Riis elke nacht een paar keer moest wekken, omdat het bloed van de Scandinaviër zo dik was dat hij in zijn slaap een hartstilstand kon krijgen. Misschien verklaart Riis morgen (tijdens een persconferentie in Kopenhagen) de beweegredenen van zijn epokuur.

Voor Zabel gaat de Riis-redenering niet op. Zabel ging tot vandaag als een bijzonder cleane renner door het leven. Hij heeft zowat alles gewonnen wat binnen zijn bereik lag, met o.m. 4 keer Milaan-San Remo, 6 keer groene trui, wereldbeker. Zabel heeft een carrière gehad die af was. Deze late bekentenis doet daar niks aan af. Overigens: ene Johan Museeuw bekende onlangs ook dat hij niet alle wedstrijden in zijn carrière op druivensuiker afhaspelde. Het maakte er zijn populariteit bij de gemiddelde Vlaamse wielerfan niet minder om.

De video

2007-05-19T21:04:00.000+02:00

Wie de Telefacts-reportage over L&H nog eens wil herbekijken, kan dat via de volgende link:

http://www.vtm.be/telefacts/bekijk.php?stream=877

En dan nu de prijsvraag: welke kleur heeft de balpen die ik tijdens het interview in mijn hand hou?

De hoofdprijs: 1 pakket aandelen van L&H.

Het Iepers Debacle

2007-05-15T21:21:00.000+02:00

Voor wie een voorsmaakje wil van de Telefacts-reportage van morgen over het L&H-debacle - maar dan in tekstvorm:

http://www.vtm.be/telefacts/index.php?id=877&p=26

Wat me opvalt: wat mijn oud-collega Filip Deprez vertelt komt merkwaardig goed overeen met wat ik zelf verteld heb. Wij deden gewoon ons werk.

Geen lucht

2007-05-15T08:29:00.000+02:00

De quote van de week over L&H stond gisteren in De Standaard:

Dat het bedrijf [L&H] wel degelijk waardevolle technologie in huis had, werd en wordt overigens door niemand betwist. Het levende bewijs daarvan is het Amerikaanse bedrijf Nuance, dat de kern van die technologie in 2001 overnam en er vandaag een bloeiende activiteit mee heeft uitgebouwd.

Van held tot schlemiel

2007-05-14T21:48:00.000+02:00

Dat je nog telkens zo'n energie kunt opbrengen om altijd weer van nul - of zelfs minder - te herbeginnen. Eerst het L&H-debacle, dan de mislukte Gupi, om via Belgische chocolade uit te komen bij Filippijns houtsnijwerk. Telkens mislukken, telkens de moed vinden om te herbeginnen, telkens uit een diep dal klauteren. De zaak Jo Lernout (zondagavond op één)vertelde het schrijnende verhaal van een Vlaamse zakenman die de laatste zeven jaar van de ene miserie in de andere sukkelt. Berooid, geen duit meer, verlaten door familie en vrienden.

Een pijnlijke realiteit voor de man die in 1996 - amper 11 jaar geleden - nog tot manager van het jaar werd uitgeroepen door het gezaghebbende Trends. Die in 1997 nog een deal sloot met Bill Gates. Die in 1999 Jean-Luc Dehaene aan zijn zijde haalde om de L&H-technologie wereldwijd uit te dragen.

In amper zeven jaar tijd moet Jo zowat 20 jaar ouder geworden zijn. Voor wie hem in zijn gloriedagen kende, was het toch wel effe slikken.

Mijn verleden

2007-05-11T07:26:00.000+02:00

Ze zou het naar aanleiding van het proces willen hebben over de sfeer op de werkvloer. Hoe het was om er te werken, quoi. Niet omdat mekaar nog kennen vanuit onze studententijd, maar ’t zou wel leuk zijn mocht ik willen meewerken. Of ik dus zin had om mee te werken aan de reportage. Telefacts. Opnames vandaag in Brugge.

Weet je, na een tijdje vervagen die herinneringen. Onthou je wat goed was, vlak je wat af wat minder was. Toen ik er 10 jaar geleden begon was het een melting pot van mogelijkheden. Alles wat ik ken over computers, heb ik daar en dan geleerd. We werkten met Fransen, Duitsers, Nederlanders, Koreanen, Japanners, Noren, Zweden, en ook nog wat Belgen. Het is wellicht de meest interculturele omgeving die ik ooit heb meegemaakt.
Vanaf 98 begon de overgang, de struggle van dat West-Vlaamse KMO’tje dat het tot wereldbedrijf schopte. In 99 – toen het aandeel zowat het hoogst stond – kreeg ik een betere aanbieding en vertrok ik. Om vandaaruit na een paar jaar – met een verrijkte baggage – terug te keren naar het onderwijs.

Maar de vrienden die ik aan mij L&H-periode overhield, zijn vrienden voor het leven: een paar maal per jaar spreken we met enkelen nog af. Het gaat nu allang niet meer over ons gemeenschappelijk verleden. Al zal het de volgende bijeenkomst nog wel eens opgerakeld worden.

(Uitzending: Telefacts, woensdag 16 mei, VTM)

Waarheid

2007-05-07T21:31:00.000+02:00

Hij kan het goed verkopen. Zijn boodschap is verbluffend eenvoudig. Zijn redenaarstalent adembenemend goed. Voormalig next president of the United States Albert Gore Jr. is geen wetenschapper die het klimaat bestudeert, maar wel een toegewijde redenaar die weet waarover hij spreekt. Gore doet dat met zoveel vuur en zo’n overvloedig en overweldigend wetenschappelijk bewijsmateriaal, dat hij je meesleept in zijn boodschap. Dat hij persoonlijke uitstapjes maakt over het ongeval van zijn zoontje en over zijn zus die stierf aan kanker, komt ons Europeanen wat melig over. Maar voor één keer raad ik iedereen aan om over die Amerikaanse pathetiek heen te kijken.

An inconvenient truth – want daarover hebben we het inderdaad – is wellicht niet de beste film aller tijden, maar wel de film die op zeer korte tijd een grote impact heeft – en nog zal hebben – over hoe we nu leven – en nog zullen gaan leven: als het van Gore afhangt, is Anders Gaan Leven is heus geen voorbijgestreefd ideaal. Gore schopt the nation een geweten – dat hij daarbij ook the world inpalmt, is mooi meegenomen.

En hoewel de film op anderhalf uur tijd een verpletterend beeld schetst van de ecologische toestand van onze planeet, zit er ook hoop in. Met de woorden van Gore: “Sommige mensen ontkennen en blijven ontkennen, anderen gaan van ontkenning recht naar ontreddering. Maar er ligt nog een derde weg tussen. We kunnen er iets aan doen.”

Direct na de filmvoorstelling op school heb ik alle elektrische apparaten uitgeschakeld. Ook het lampje van mijn pc-scherm zal vanaf nu uitgaan als ik dat ding uitschakel. Lang geleden dat een film nog zo’n directe impact had op mijzelf. En dat zal dan wel de bedoeling geweest zijn, zeker?

De Duitse TestAankoop

2007-04-26T21:15:00.000+02:00

Vraag aan 100 Vlamingen welke consumentenorganisatie hij/zij kent, en de meesten zullen antwoorden: TestAankoop.

Vraag aan 100 Duitsers welke organisatie de belangen van de consument verdedigt, en de gemiddelde Heinrich/Helga zal antwoorden: Stiftung Warentest.

Straffer nog: 96% van de Duitsers kent de Duitse tegenhanger van onze TestAankoop en 83% vindt dat je die organisatie beter kunt vertrouwen dan de politie of het Rode Kruis. Indrukwekkende cijfers voor de Duitse consumentenorganisatie. Reeds meer dan 40 jaar publiceert Stiftung Warentest haar bevindingen in het tijdschrift test (met een on-Duitse kleine beginletter!).

de Stiftung werd op instigatie van de toenmalige bondskanselier en grootste Duitser aller tijden Konrad Adenauer in het leven geroepen om door de bomen het bos te zien. Immers, tegen halfweg de jaren zestig hadden de Duitsers dankzij hun Wirtschaftswunder veel keuze om hun harde (toen nog) Marken uit te geven. 40 jaar later heeft het tijdschrift test een oplage van iets meer dan 600000.

Wie zou verwachten dat de Duitse zusterorganisatie van onze TestAankoop groter zou zijn, komt bedrogen uit. TestAankoop is niet alleen ouder - de organisatie viert dit jaar met veel bombarie haar 50ste verjaardag - maar in een kleiner land als België heeft TestAankoop zo maar eventjes 350000 abonnees. Daarnaast is TestAankoop ook één van de founding fathers van Euroconsumers, dat zowat 1 miljoen consumenten vertegenwoordigt in vijf landen (naast België ook Frankrijk, Italië, Portugal en Spanje) en daarmee de grootste consumentenorganisatie is in de EU.

Als de Belgen niet goed zijn in het voetbal, dan misschien wel in consumentenorganisaties?

Conclusie

2007-04-17T15:20:00.000+02:00

Vanmorgen heb ik les gegeven over het schrijven van een rapport. Niets wereldschokkends op zich.

Toen ik het had over het belang van de conclusie, en dat je die conclusie beter - provisoirement - uitschrijft nog voor je je eigenlijke rapport schrijft, kon dat op al even traditionele maar weinig wereldschokkende gekke bekken rekenen van de studenten.

En toch... Een goeie conclusie zorgt voor een kennissprong. Op basis van "oude" kennis trek je conclusies. In die conclusie zit in principe nieuwe kennis. Tot zover de theorie - het moet nog leuk blijven.

Een voorbeeld kan veel duidelijk maken (met dank aan collega MM):

Uit recent onderzoek is het volgende gebleken:
Na opgravingen in de Russische bodem tot een diepte van 100meter hebben Russische wetenschappers resten gevonden van koperdraden, met een geschatte leeftijd van zo'n 1000 jaar. De Russen hebben hieruit de conclusie getrokken dat hun voorouders reeds 1000 jaar geleden beschikten over een kopernetwerk!
Om niet achter te blijven zijn Amerikaanse wetenschappers ook hun bodem gaan afgraven waarbij ze op een diepte van 200 meter resten van glasvezels aantroffen. Deze vezels bleken na onderzoek zo'n 2000 jaar oud te zijn, waaruit de Amerikanen concludeerden dat hun voorouders reeds 2000 jaar geleden al een zeer geavanceerd digitaal fibernetwerk in hun bezit hadden. En dat zo'n 1000 jaar voor de Russen...
Een week later hebben de Belgen het volgende rapport gepubliceerd: "Na opgravingen in de Belgische bodem, tot op een diepte van 500 meter, hebben Belgische wetenschappers helemaal niets gevonden."
De Belgen concluderen hieruit dat zo'n 5000 jaar geleden de Oude Belgen reeds in het bezit waren van een draadloos netwerk.

Kindertaal

2007-04-11T16:44:00.000+02:00

Kindertaal is fantastisch, en met een peuter en twee kleuters in huis kunnen wij het weten. Volop in vakantiestemming en geruggensteund door een stralend zonnetje, haalde ik alvast drie paar nieuwe sandalen in huis. En mama's aankoop is enthousiast onthaald. Onze Timo (3,5 jaar) wil vanaf nu enkel nog zijn "soldaatjes" aan.

Chinees gezegde

2007-03-27T21:34:00.000+02:00

Leraren openen de deur, maar je moet zelf binnengaan.

Fantastisch, toch?

Geen excuses

2007-03-26T21:11:00.000+02:00

Door de recente nederlaag van het fanion-elftal staan de Rode Duivels nu waar ze thuishoren: op een vijfde stek, ruim achter veel betere voetballanden als Polen, Finland, Portugal en Servië, en net voor de zogenaamde voetbaldwergen uit Kazachstan, Armenië en Azerbeidzjan. Net voor het Oost-Europese voetbal van de uiteengevallen Sovjetstaten, die – als het op voetbal aankomt – traditioneel gelinkt worden aan grauwe en versleten stadions, corrupte zakenlui en hopeloos slaapverwekkend voetbal. Daar kunnen we ondertussen in België ook wel van meespreken: men denke hierbij aan de Heizel (waar niet meer mag gespeeld worden), aan Ye (die wellicht vrijuit zal gaan, omdat…) of aan de vaderlandse competitie (die qua stand dan wel spannend is, maar voor de rest ook niet veel soeps is).

En weet je wat het beste van al is? De reacties na de match. Om te gieren van het lachen. De Portugezen zouden de wereldvoetballers zomaar voor het rapen hebben, Van Buyten zou door opkomende migraine de bal niet gezien hebben (bij zijn zoveelste noodlottige blunder). Wellicht maakte de onvolprezen Aimé Antheunis op een onbewaakt moment ooit de enig juiste analyse: “Ge kunt van een ezel geen koerspaard maken, he.”

Gelukkig zijn er nog Tom Boonen en Philippe Gilbert. Gelukkig zijn er nog Justine Henin en Kim Clijsters. Gelukkig zijn er nog Tia Hellebaut en Kim Gevaert. Gelukkig zijn er nog sporters die wel leven voor hun sport.

Woord van de dag: smogborden

2007-03-15T21:43:00.000+01:00

Sedert deze week is de Nederlandse taal een woord rijker. De smogborden schoten als paddenstoelen uit de grond langs de autosnelwegen. De fraaie exemplaren bestaan uit twee delen: een rood-wit bord voor de snelheidsbeperking (90km/u) en daaronder een blauwe rechthoek met in witte letters "SMOG". Je zou van minder spontaan trager beginnen rijden...

Overigens weet ik nog heel precies wanneer ik voor de eerste keer het woordje "smog" hoorde. Naar aanleiding van de Olympische marathon in Los Angeles (1984) spraken de deelnemers toen hun bezorgdheid uit over de slechte luchtkwaliteit. Heel even gingen er toen zelfs stemmen op om de marathon uit of zelfs af te stellen vanwege, jawel, de smog.

Garmarna

2007-03-14T21:21:00.000+01:00

Ik acht de kans eerder klein dat u Garmarna kent. Deze Zweedse muziekgroep is nochtans een entry in de Engelstalige Wikipedia waard. Ze hebben hier te lande ook wel al een paar keer opgetreden, o.m. op het Folkfestival van Dranouter. De echte diehards zullen ze misschien dus toch kennen.

Op basis van hun verdiensten voor de internationale folk-scene verdienen ze wel wat meer aandacht. Immers, Garmarna gebruikt voornamelijk Scandinavische traditionals, maar maakt er – o.m. door toevoeging van de zo kenmerkende elektronica – toch een eigen sound mee. Vooral hun derde plaat, Vedergällningen (1999), was echt wel baanbrekend op dat vlak.

Op Vedergällningen vind je de ballads terug waarmee de groep groot is geworden. Maar tussen de folkrock vind je hier en daar ook een zweem van gothic terug. Of zou het toch eerder de stem zijn van zangeres Emma Härdelin die ervoor zorgt dat dit een streling is voor het oor? Ik zou zeggen: luister zelf en oordeel.

Taalkoeien

2007-03-06T21:04:00.000+01:00

Hiep, hiep, hoera, ze zijn terug van weggeweest: de taalkoeien!

Taalkoeien is zeker één van de betere taalblogs, naast de Taalprof en de onovertroffen Language Log.

Uitgangspunt van deze blog is dat taalfouten niet bestaan. De bloggers van taalkoeien proberen in hun blog de essentie van taal te vatten: een taal gaat pas leven als ze gebruikt wordt. En soms - heel soms - misschien ook een heel klein ietsiepietsie beetje misbruikt wordt.

Beste taalkoeien, wat een geweldig idee om jullie blog opnieuw te laten loeien. Ik zal alvast - opnieuw - een trouwe lezer worden.

Productief

2007-02-22T20:46:00.000+01:00

In het Engels heb je dat probleem niet. Daar vecht “the bad guy” altijd tegen “the good guy”. Ze maken er zelfs filmtitels over (the Good, the Bad, and the Ugly).

Maar hoe zeg je dat nu in het Nederlands? Het lijkt een dermate belangrijke kwestie dat je ze het best aan kleuters voorlegt. Nu wil het toeval dat er hier in huis zo een paar rondlopen. Zij weten dat er slechteriken (met één k – sla er de woordenlijst maar op na) in de wereld zijn, maar hoe noem je nu de goeien? Juist, de goeieriken.

En van –rik, mv. –riken, kunnen we bij nader inzien best wel een productief suffix maken, zoals dat heet. De filmtitel is zo vertaald: de goeieriken, de slechteriken en de lelijkeriken. Mensen met een lijfgeur worden stinkeriken, mensen met veel geld rijkeriken. Wie stinkend rijk is, wordt in veel gevallen een luierik, maar dat doet hier eigenlijk niks ter zake.

Het valt me trouwens op dat –rik vooral gebruikt wordt bij woorden met een negatieve bijklank: slechterik, stouterik, bangerik. Zou dat toeval zijn? Misschien moeten we die vraag eens voorleggen aan de Taalprof, al weet ik niet of het voor hem hardcore grammatica genoeg is. Zullen we het hem vragen?

Interculturele levenswijsheid

2007-02-16T14:18:00.000+01:00

Via Language Log stootte ik op de volgende interculturele levenswijsheid:

In de hemel heb je Franse koks, Engelse agenten, Duitse technici en Italiaanse minnaars. De gesmeerde organisatie is in handen van de Zwitsers.
In de hel heb je Engelse koks, Duitse agenten, Franse technici en Zwitserse minnaars. De organisatie daar is in handen van de Italianen.

(Met mijn excuses voor het eventuele politiek incorrecte karakter van de wijsheid...)

Sneeuw

2007-02-08T20:49:00.000+01:00

We presteren het weer eens. Begint het (zelfs aangekondigd) om 7u30 ’s morgens te sneeuwen, dan ligt het land binnen het uur helemaal plat. Zelfs vanavond zouden er nog problemen geweest zijn vanwege de sneeuw, maar nu omdat die brij begon te dooien.

Als wij dat laten weten aan onze Zweedse vrienden, dan moeten die daar eens hartelijk om lachen. Bij hen ligt er gemiddeld 80 dagen per jaar 30cm sneeuw; zij wonen nog redelijk in het zuiden van het land. Dat wit pak heeft trouwens op geen enkele manier een negatieve impact op ’s lands economie. Die noorderlingen kunnen wel wat hebben. En zorgt het weer toch voor ellende, dan bewaren ze hun Skandinavische cool: Tja, wat wil je. We leven in Zweden. Morgen is een andere dag.

Het Zweeds model, we zouden het best nu ook voor aangekondigde sneeuwbuien overnemen.

Bronnenkritiek

2007-01-30T20:32:00.000+01:00

Beweren dat de topsport volledig dopingvrij zou zijn, moet zowat hetzelfde zijn als beweren dat het Vlaams Belang geen racistische partij zou zijn. Da's natuurlijk klinkklare nonsens. En het is maar goed dat de dopingsstal eens grondig uitgemest wordt. De manier waarop MM in HLN dit aan het doen is, grenst echter aan het ongelofelijke - ik gebruik bewust de initialen van de journalist en zijn krant, ze zijn het niet waard om bij naam genoemd te worden op deze blog. Je kunt je vragen stellen of er niet eens dringend gedacht moet worden aan een ethische code voor journalisten.

Ik heb vroeger aan de unief nog een vak gevolgd bij historicus Walter Prevenier: "inleiding tot de historische kritiek" heette de cursus en gaf een inzicht in hoe we kritisch kunnen omgaan met onze verschillende bronnen. Een "staalhard bewijs van georganiseerd dopinggebruik" moet je kunnen waarmaken as such. Doe je dat niet, dan gooi je meteen de geloofwaardigheid van je hele artikelenreeks te grabbel. Dokter Van Mol gaf in een interview toe dat hij wist van dopinggebruik in het wielermilieu. Staalhard bewijs? Gimme a break.

Bovendien, zoals De Morgen-journalist Vandeweghe in het VRT-middagjournaal al aangaf: Van Mol herhaalt gewoon uitspraken die hij al vroeger deed in andere, minder mainstream media. Er wordt gebruikt in het peloton. Hij wist ervan. Alles andere ist Theorie.

Positief

2007-01-18T20:32:00.000+01:00

Het ziet er naar uit dat we dan toch een Duitse Tourwinnaar gaan krijgen. Andreas Klöden maakt namelijk een aanzienlijke kans om de Tour 2006 te winnen. U leest het goed: 2006.

Nadat held Floyd Landis door het wereldwielerpubliek en masse werd uitgespuwd, is nu Oscar Pereiro de schlemiel van dienst. Astmatige Oscar had voor zijn pufferke niet de juiste voorschriften van dokterswege en ziet daarmee wellicht de eindwinst van de voorbije Tour aan zijn neus voorbijgaan.

En zo komt het dat Andreas Klöden, de eeuwige (Duitse) belofte in de schaduw van Jan Ullrich, aanspraak kan maken op de eindzege van de editie van vorig kalenderjaar. Tenzij zou blijken dat Klöden, ooit nog eindwinnaar van Parijs-Nice, ook al een fietsende verzameling apothekersbucht zou zijn, natuurlijk?

Komen dus wellicht ook nog in aanmerking (in de volgorde waarin ze in Parijs over de meet kwamen): Carlos Sastre, Cadel Evans, Denis Mensjov, Cyril Dessel (de Fransen worden gek als een Fransman eindelijk nog een den Tour wint), Christoph Moreau (ze worden helemaal gek als 1 en 2 Fransen zijn), Haimar Zubeldia en Michael Rogers. De eenendertigste kanshebber is warempel een Belg: Axel Merckx. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd.

Fanmeile

2007-01-09T20:35:00.000+01:00

Het Duitse woord van het jaar ligt eigenlijk in de lijn van de verwachtingen. Immers, als er de voorbije zomer één land intens meeleefde met het WK voetbal, dan was het toch wel het gastland. Het wekt dan ook geen verwondering dat het Wort des Jahres uit de ruime context van dat WK komt: Fanmeile.

Met Fanmeile worden de openbare plaatsen bedoeld waar (voetbal)fans (zonder toegangskaartjes) samenkwamen om de wedstrijd samen op een groot scherm te volgen. Liep de wedstrijd goed af - en voor de Duitsers was dat inderdaad meestal het geval -, dan was de Fanmeile meteen het toneel van een spontaan volksfeest.

De bekendste Fanmeile was de Berliner Fanmeile. Die was te situeren in de Straße des 17. Juni. Aanvankelijk dacht men dat daar zowat 100.000 mensen zouden op afkomen, maar naarmate het WK vorderte en de Duitsers het beter en beter deden, werd ook de mensenmassa groter en groter: toen Duitsland de achtste finale tegen Zweden speelde, moesten de ordediensten de Fanmeile afsluiten. Naar schatting 750.000 (!) mensen volgden daar de wedstrijd.

Wie het woord voor het eerst gebruikt heeft, of waar het vandaan komt, is mij niet helemaal duidelijk. Wikipedia vermeldt in die context dat Fannmeile zou afgeleid kunnen zijn van Bannmeile (verboden zone), maar is daar zelf niet zo zeker van. Iemand een idee? Als ik het hoor/lees, laat ik het weten.

Geplutood

2007-01-08T21:47:00.000+01:00

Pluto is geen planeet meer. Dat lijkt het fait divers van 2006 te zijn, maar heeft ook voor de taal van Shakespeare en Rushdie zo zijn gevolgen.

Plutoed is door de American Dialect Society uitgeroepen tot word of the year. Nadat de Internationale Astronomische Unie Pluto zijn status van planeet had ontnomen, is het nieuwe woord – vooral via weblogs, het zal u niet verbazen – razendsnel ingeburgerd geraakt in het Engels.

To pluto betekent zoveel als “degraderen”, “zijn status ontnemen”. In de zin van: A fraud affair has plutoed the esteem of the Belgian Prince Laurent. Gewoon bij wijze van voorbeeld, u moet er niks meer achter zoeken.

Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen

2006-12-19T21:32:00.000+01:00

Eén van de markantste feiten van het afgelopen jaar is wellicht de reactie uit de moslimwereld op de zogenaamd vijandelijke islam-uitspraken van paus Benedictus XVI. Ik zeg wel zogenaamd, omdat het beeld dat de media ophangen van die bewuste uitspraken niet helemaal (ja, ik zou zelfs durven beweren: helemaal niet) juist is.

De hele toespraak van de paus laat zich overigens niet in een journaalitem van dertig seconden vatten. De context is veel ingewikkelder dan dat. Heb je de tekst in zijn geheel niet gelezen, dan kan je daar eigenlijk niet al te veel zinnigs over zeggen. Als het door de eenzijdige berichtgeving tot rellen komt, dan draagt o.m. de pers daarin een verpletterende verantwoordelijkheid.

Men kan veel over deze paus zeggen (van oerconservatieve Pantzerkardinaal tot hippe Ratzi), maar niet dat de brave man een notoir islamhater zou zijn. Als je de tekst van de omstreden toespraak er grondig op naleest, dan zal je merken dat de kerkvader juist een warm pleidooi houdt voor verdraagzaamheid tussen de verschillende geloofsovertuigingen. Het gewraakte citaat haalt Benedictus aan om precies aan te tonen dat tussen toen en nu een hele weg al is afgelegd. Hij noemt in zijn toespraak zelf het citaat “unannehmbar schroff” (onaanvaardbaar grof). Wie in die oproep tot dialoog een hatelijke uitspraak ziet, hij werpe de eerste steen.

Dat de media klakkeloos het citaat overnamen, zonder het in zijn context te plaatsen, is zonder meer onvergeeflijk. Of zouden de journalisten onvoldoende Duits verstaan hebben? Ze mogen bij mij altijd een cursus komen volgen...

Puur jeugdsentiment

2006-12-13T20:16:00.000+01:00

Onder de titel Help, wij zijn op zoek naar jou kreeg ik dit weekend via via een mailtje binnen van Speloke, de Speelpleinwerking Lokeren. Speloke bestaat 30 jaar en wil zoveel mogelijk mensen die ooit hebben meegedaan op een rijtje zetten. Want, zo zei de mail, ook al zwalpen we tussen de 35 en de 50, toch is het mooi om af en toe nog even achter ons te kunnen blikken naar de zwarte leegte die het verleden lijkt te worden.

Al ben ik nog geen 35 – ik was net twee op het moment dat Speloke boven de doopvont werd gehouden – en al weiger ik het verleden zomaar een zwart gat te noemen, toch zorgen de herinneringen aan het monitorschap ook hier voor – minstens – een vage glimlach.

Toeval of niet: een paar weken geleden ging ik met vrouw en drie kinderen wandelen in het Lokerse Bospark en we belandden aan de vijver bij Joos, aan het “kot” waar we indertijd op vrijdagavond samenkwamen. Op de heetste momenten in de zomer werd er ook in die vijver al eens gezwommen. Was dat toen en daar ook verboden, net zoals die verboden zwempartijen in "de put"? Dat weet ik niet zo goed meer. Het is dan ook 16 jaar – voor mij letterlijk een half leven dus – geleden.

Ik denk dat ik twee zomers speelpleinwerking heb gegeven. Het kunnen er ook drie geweest zijn. Dat moet dan begin van de jaren 90 geweest zijn.

In elk geval: een dikke proficiat aan Speloke! En ook een kleine hoera voor onszelf, omdat we een stukje van dat verhaal mochten meeschrijven.

de chef

2006-12-06T20:03:00.000+01:00

Chefs moeten de schitterendste gerechten op een bord kunnen toveren. Chefs moeten het bestaan van Gaia doen vergeten als ze hun klanten een politiek incorrecte, maar exquise foie gras voorschotelen. Chefs doen wonderen en bezorgen hun klanten een uitgelezen moment van zaligheid.

Maar echte chefs moeten ook hun talen kennen, en niet een beetje klungelen zoals in een bekend Belgisch restaurant (via: Damslog). Wie kan er in godsnaam nu iets maken van carpaccio van rund aan wasabi, raket aan de druiven en puntgevels van dennen? Mijn goesting is bij het lezen van die menukaart al over.

Het doet me denken aan de opening van een nieuw restaurant een tiental jaar geleden in het Ieperse. De zin die bij ons gezelschap het licht uitdeed op dat moment, is mij altijd bijgebleven: Onze chef is een culinair hoogstandje.

Lang leve de krant

2006-11-30T21:25:00.000+01:00

De hoofdkrantenkop van De Standaard stond gisterenmorgen mooi te blinken in mijn mailbox. Ik wreef me even de ogen uit, kneep mezelf even in de arm, dacht een moment dat ik nog aan het slapen was, maar niks daarvan. Er stond letterlijk:

Wie vermoorde Ran Biemans?

Het gaat mij niet om de heer Biemans, hoewel ik het uiteraard wel erg vind voor die mijnheer dat hij werd vermoord. Mijn oprechte deelneming aan de nabestaanden daarvoor.

Het gaat mij wel om de schrijfwijze van “vermoorde”? Weet je, als De Standaard zoiets schrijft, tja… Een mens zou van minder beginnen twijfelen. Maar toch luidt de regel, zwart op wit:

om de onvoltooid verleden tijd van zwakke werkwoorden te vormen, neemt men de stam en voegt men er in het enkelvoud –de of –te aan toe, in het meervoud –den of –ten.

Ook al was het ochtend, mijn linguïstisch intellect staat altijd op scherp als het om onvoltooid verleden tijden gaat, zeker bij zwakke werkwoorden. Je kan het een uit de hand gelopen hobby noemen. De stam dus: daarvoor moet je de infinitief ontdoen van –en; zo krijg je dus “vermoord-“. En daar moet je dan nog eens –de of –te aan toevoegen. Nu komt de “d” (de eindletter van de stam) niet voor in ’t kofschip of ’t fokschaap, dus moeten we –de toevoegen. Via diezelfde briljante redenering kwam ik dus deze morgen ook uit op: “vermoordde”.

Overigens was de kop in de papieren krant wel correct. De Standaard, niet toevallig?

Van woordenboeken en rechtszaken

2006-11-23T20:14:00.000+01:00

Ik heb al meermaals mijn studenten gewaarschuwd dat ze op hun taal moeten letten. En zie, vandaag heb ik alweer gelijk gekregen. Als je niet oplet wat je zegt, kan je zelfs een proces aan je broek krijgen.

Ene Norman Spector, een Canadese journalist, heeft het zitten nadat hij de Canadese volksvertegenwoordigster Belinda Stronach - ik citeer, want dergelijke woorden zou ik zelf nooit vrijwillig in de mond nemen - een "bitch" heeft genoemd. In de heisa die volgde op zijn uitspraak, verdedigde Spector zich met de Oxford English Dictionary. Daarin stond, nog altijd volgens Spector, dat hij het woord gebruikte in de betekenis van "arglistige of boosaardige vrouw".

Norman Spector kreeg de wind van voor: de voormalige kabinetschef van de Canadese oud-premier Mulroney werd door tal van Canadese media uitgespuwd. Zo schreef een columniste van Vancouver Sun over het voorval. Ze maakte daarbij bijna terloops de opmerking dat ze het woord "bitch" in geen enkele versie van de Oxford heeft gevonden.

En precies dat laatste had ze niet mogen doen. Want daarmee heeft ze de indruk gewekt dat Norman Spector die definitie zelf uitgevonden had. In de online Compact Oxford English Dictionary zien we nochtans dat Spector blijkbaar bijna letterlijk citeerde uit dit naslagwerk, ook al bedoelde hij niet de eerste betekenis van het woord.

En wat doet een gemiddelde Canadese journalist als zijn geloofwaardigheid gebitcht (to bitch is ook een werkwoord!) wordt? Juist: een proces aandoen. Wegens laster en eerroof. Talking about a bitch (in betekenis 4 van de OED).

Redelijke termijn

2006-11-14T21:08:00.000+01:00

Bezint eer ge begint. Dat moeten de makers van getor-mails.com gedacht hebben toen ze hun betalingsvoorwaarden opstelden. Getor-mails is een zogenaamd PTR programma, waarbij een lid van die site e-mails krijgt toegestuurd. Leest hij die e-mails, dan wordt hij daarvoor betaald. Nu belooft Getor-mails fabelachtige bedragen (zoals: $2000 per gelezen mail). Zo kom je al snel aan een aardig bedrag. Maar wellicht zal ik hier nooit van kunnen genieten. U ook niet trouwens. Lees maar eens dit uittreksel uit hun betalingsvoorwaarden:

getor-mails.com will pay affiliates when their balance reaches the minimum payout rate set by getor-mails.com. Once the member has reached payout they may request payment. Payments will be made within 100 years or a reasonable time after. Admin fee for payout is 100%.

Als voorschot op de erfenis van mijn achterkleinkinderen kan het misschien tellen. Mochten zij deze post nu lezen, over meer dan 100 jaar, dan wil ik hen toch een goeie raad van hun betovergrootvader meegeven: kindjes, neem het met een korreltje, in de begindagen van het internet liepen er ook bedriegers rond.

Als ik de betalingsvoorwaarden door mijn vertalingsmachine haal, dan krijg je dit: "Beste mensen, wij van getor-mails.com zijn ordinaire bedriegers. Mocht je het echt niet kunnen laten, dan zijn wij weg met uw centen. Bedankt daarvoor. O ja, en hoewel we bedriegers zijn, willen we daar ook openlijk voor uitkomen. Bedankt voor uw begrip."

Lame duck

2006-11-09T21:46:00.000+01:00

Het is vandaag exact 17 jaar geleden dat de muur in Berlijn neergehaald werd. Maar we gaan het voor één keer eens niet over het verleden hebben, hoewel het wel een interessant thema is natuurlijk.

Daarvoor is de internationale actualiteit, meer bepaald de Amerikaanse, te belangrijk om volgen. En neen, ik heb het hier niet over die scheet in een fles die de blogosfeer over Koen Fillet heeft laten vliegen, maar wel over de parlementsverkiezingen in het Nieuwe Continent.

Nu de Democraten de macht in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat hebben overgenomen, stevenen we af op wat de Fransen sedert de jaren 80 van de vorige eeuw cohabitation noemen, maar wat de Amerikanen zelf al langer omschrijven als lame duck presidency. De president – zelf een Republikein – wordt vleugellam gemaakt door het parlement, waar zijn politieke tegenstanders de meerderheid uitmaken.

Volgens Wikipedia is de term (lame duck) in de 18de eeuw uitgevonden, "at the London Stock Exchange, to refer to a broker who defaulted on his debts".

Tegenwoordig gebruiken vooral Amerikaanse politici het voor iemand die verkiezingen verloren heeft, maar nog een tijdje op post blijft voordat er een opvolger is. Voor George W. Bush – voor wie nog maar de helft van zijn tweede ambtstermijn is verstreken – is dit vandaag de pijnlijke realiteit. De Republikeinse president zal nog twee jaar moeten verder regeren met de Democraten en Onafhankelijken.

Wie nu denkt dat er heel veel zal veranderen of dat Amerika nu plots onbestuurbaar zou zijn, heeft het natuurlijk verkeerd voor. The States will be the States. Maar vuurwerk zal er af en toe wel te beleven zijn. Daar kijken we alvast naar uit.

42 kilometer en 195 meter

2006-11-06T10:22:00.000+01:00

De marathon. En dan nog liefst die van New York. Het blijft de ultieme droom van iedere afstandsloper. Dus ook van ondergetekende. Als het zover is, zal ik er zeker over bloggen.

Wat Canvas heeft neergezet met zes onervaren lopers, is indrukwekkend. Wie zelf loopt en met of zonder moeite een uur of meer kan lopen, weet dat zoiets niet vanzelf komt. Dat slechts vier van de zes oorspronkelijk geselecteerden niet eens de start van de marathon haalden, is eigenlijk niet verwonderlijk.

Ik had me zelf ook ingeschreven om mee te doen, maar werd (achteraf gezien: goddank?) niet geselecteerd. In het afgelopen jaar heb ik veel gelezen en gehoord over lange afstandslopen in het algemeen en marathonlopen in het bijzonder. Conclusie: ik gun mezelf (en vooral mijn gestel) een beetje meer tijd dan één jaar om van 0 naar 42,195 kilometer te lopen. Over een paar jaar zien we wel.

Zoals gezegd, alleen al daarom is het een straffe stoot dat vier van de zes aan de marathon beginnen, én die zelfs uitlopen. Puike prestatie, waarvoor mijn welgemeende gelukwensen. En aan de criticasters van dit project: probeer zelf maar eens 42 km uit te wandelen. Velen zullen zelfs dat niet halen (remember de Dodentocht)…

Nieuwe wijn?

2006-10-23T09:58:00.000+02:00

Een paar collega’s die nogal goed ter tale zijn, hadden er vorig jaar zelfs een apart werkwoord van gemaakt, en konden het zelfs tijdens de pauzes niet laten om mekaar in codetaal aan te spreken: “Ben jij ook aan het bamaflexen?” En nee, het was geen vuil woord, geen smerige ziekte. Wat mijn collega’s bedoelden, was dat ze de trajecten aan het invoeren waren (het computerprogramma daarvoor heet BamaFlex, vandaar het werkwoord), van de niet-modeltrajecters. Zeker voor zij-instromers die al EVK’s konden voorleggen en door hun ervaring hoopten op EVC’s, was en is de trajectbegeleiding een heus monnikenwerk.

De kaarten van het hoger onderwijs zijn grondig door elkaar geschud. Tot voor een tiental jaar ging je gewoon pakweg op vier jaar Germaanse studeren en op drie jaar Expeditie. Niet alleen is die naamgeving definitief verleden tijd, maar ook de manier van studeren is helemaal anders geworden. Vroeger moest je per jaar slagen, nu moet je credits verwerven. Vroeger volgde je vakken, nu zit je in een modulair systeem. Vroeger was alles kennisgericht (hoewel…), nu moeten de studenten competentiegericht worden opgeleid.

Een andere trend is die van de examenbetwisting. Was je vroeger niet geslaagd, dan was het eens zuchten, en direct daarna beginnen aan je tweede zit of aan je bisjaar. Nu dreigen steeds meer gebuisde studenten met juridische stappen, waarbij de nadruk niet ligt op de al dan niet verworven competenties, maar wel op de procedures. En precies dat is een wat eigenaardig fenomeen. De vroegere docent kon ongestraft de regels veranderen tijdens het examen. De studenten konden morren, maar aanvaardden wel de autoriteit van de docent i.v.m. de geteste competenties. Nu alles vastligt in studiegidsen en examencontracten, komen de betwistingen. Je kunt je afvragen of dat de gemiddelde student wel ten goede komt.

Was het dan vroeger allemaal beter? Ik heb tijdens het aggregaat nog een docent gehad, die me onomwonden zei dat hij geen tijd had om mijn (mondeling) examen volledig af te nemen. Na tien minuten vroeg hij of ik nog een graad kon halen. En wat ik dan dacht van een 17 voor zijn vak. Akkoord, professor. Beter? Nee, anders. Maar de wereld rondom ons heeft ook niet stilgestaan. En voor de lezer overhaaste conclusies trekt: ik had zwaar geblokt voor dat ene vak. En voor de volledigheid: mijn scriptie heb ik ook volledig zelf geschreven.

Moenaert-city

2006-10-16T20:01:00.000+02:00

Dat Brugge, die scone, de volgende zes jaar dezelfde burgervader krijgt, wekt geen verbazing. Dat hij een klassieke tripartite op poten probeert te zetten om dat te doen, wel. Wat gebeurt daar allemaal?

De CD&V van burgemeester Moenaert heeft de verkiezingen in Brugge gewonnen. Vooraf had hij zich al min of meer uitgesproken voor een coalitiewissel. Hij zou de Sossen inruilen voor de partij achter de vrouw-met-de-rubberen-handschoen. Na de verkiezingen bleek echter dat zijn voorkeurskandidaat-medebestuurder een serieus pakje slaag had gekregen. Weg droom van Mercedes Van Volcem, zo leek het. Dan toch maar verderdoen met de socialisten, zo leek het.

Maar dat was zonder Moenaert gerekend. De lijsttrekker van de tsjeven is zodanig uitgekeken op zijn samenwerking met Landuyt (de sterke rode man achter de schermen) dat hij – ondanks de uitslag – de rooms-rode coalitie niet wil verderzetten. En om zijn frustraties te botvieren (dixit Moenaert in de media), zet hij dan maar een tripartite op, zodat de socialisten minder mandaten (en dus minder macht) hebben. Fraai is het allemaal niet, en blijkbaar stelt geen van de tenoren zich de enige vraag die telt. Of dat de gemiddelde Bruggeling ten goede komt?

Afspraak over zes jaar, dan maar?