Ontluisterend

Met stijgende verbazing lees ik dezer dagen de artikelenreeks in De Standaard over de strijd om de macht. Op basis van 100 uur interviewmateriaal schetst het politieke journaille van - niet toevallig - De Standaard een ontluisterend beeld van de Wetstraat.

Nu zag ik gisteren - ook al niet toevallig - Yves Leterme op Ter Zake doodleuk verkondigen dat hij "het niet gelezen heeft", wat de commentator van dienst inspireerde tot een giftig "Misschien moet Leterme het niet lezen, omdat hij exact weet wat er in de artikels staat."

Kijk, dat Leterme ten paleize een porto bestelt (i.p.v. een obligaat watertje of koffietje), kan ik nog appreciëren. Dat de heren en dames politici zich sms'end een weg proberen te schieten naar de top van de macht, al iets minder. Dat ze mekaar openlijk afvallen, al zeker niet. Zelfs niet ten behoeve van kijkcijfers, populariteitsonderzoeken of marktaandeel.

Maandag is op de hogeschool het tweede semester gestart. Gisteren werd het partim projectmatig werken opgestart. Alle studenten bedrijfsmanagement moeten daarvoor samenwerken. De basis daarvoor is... vertrouwen. Gestoeld op communicatie. Dat ze dan maar geen voorbeeld nemen aan de huidige politieke klasse, die het vertikt om op een deftige manier met elkaar te communiceren.

Of misschien moet ik de heren en dames net bedanken, omdat ik aan mijn studenten nu echt haarfijn, tot in de juicy details, met alles erop en eraan, kan uitleggen hoe ze het vooral niet moeten doen.

Dag... (ik ben de tel kwijt ondertussen)

Die avond op de chatbox - een rechtstreekse lijn met een Amerikaanse collega (voor het gemak geef ik het hier in het Nederlands weer)

- Hebben jullie al een regering?
- Niet dat ik weet...
- En die premier van jullie, die had toch de verkiezingen verloren?
- Ja, dat klopt.
- En nu moet die premier, die dus de verkiezingen *grandioos* verloren had, toch een nieuwe regering vormen?
- Inderdaad.
- En die nieuwe regering zal hij zelf leiden, en daarna effent hij het pad voor zijn politieke vijand om premier te worden?
- Zoiets.
- En de mensen zijn nog niet massaal op straat gekomen? De Noorderlingen zijn nog niet onder de wapens om het tegen het Zuiden op te nemen - of omgekeerd?
- Nee.
- Zeg, hoe voelt het om een Belg te zijn *these days*?
- Ja, ik weet het, het klinkt allemaal wat grotesk, maar Bush heeft toch ook de minste stemmen gehaald in 2000 en hij is nu toch ook president geworden?
- Je hebt een punt daar... Dus is België nu klein Amerika?
- Dat nu ook weer niet, maar we zullen in de toekomst wel wat voorzichtiger moeten zijn om niet-Belgische politieke systemen te bekritiseren, denk ik.

(Op de achtergrond speelde het nieuwe Belgische volkslied. Voornamelijk één zin daaruit gebruik ik nogal vaak tegenwoordig: With my Duvel in my hand, then you must understand, I'm a Belgian, so nothing worries me. Potverdekke)

Mission accomplished

Als Louis een bijverdienste mag hebben, dan ik ook, dacht ik die ochtend. En dus belde ik Yves L. Nu hij weer gewoon senator was, kon hij wel weer eens afspreken in ’t Klein Stadhuis op de markt in Ieper. Hij weet dat als Ieperling zeker zijn, ik ken dat nog uit mijn L&H-tijd.

Of ik hem – bij wijze van toepassing van mijn cursussen sociale en communicatieve vaardigheden – wat raad mocht geven in zijn communicatie. Tegen een billijke vergoeding, natuurlijk. En de factuur moest onverwijld betaald worden. Yves L. raapte in vijf minuten al zijn politieke moed bij elkaar en ging in op mijn aanbod.

De flauwe handdruk aan het begin van onze ontmoeting noopte me om hem attent te maken op het belang van een stevige handdruk. Kwestie van zijn suprematie in stemmen ook letterlijk kracht bij te zetten, quoi.

“Waarom komt ge zo weinig in de pers na uw terugtreden?” vroeg ik hem op de man af.

“Och, ik weet eigenlijk niet zo goed wat zeggen. En die mannen van de RTBF verstaan toch niet wat ik zeg. Waarom zou ik me dan moeite doen,” was het antwoord. “Wat stel je voor?”

“Ik moet even nadenken,” zei ik. Voor de factuur die ik zou uitschrijven, mocht ik toch doen alsof ik goed de volgende stap in zijn communicatiestrategie overwoog, “Als ik u was, ik zou eens een interview geven met een Vlaamse krant. De Standaard of zo. En zeg daar dat een regering zonder u geen echte regering is. Zeg dat ze daar de kop van maken.”

“Ja maar,” zei Yves, zichtbaar in de war over mijn gekozen strategie. “En de RTBF dan? Hoe moet ik die aanpakken? Ze blijven me maar achtervolgen. Ik ben dat getreiter echt beu.”

“Daar moet ik even over nadenken,” veinsde ik. Natuurlijk wist ik het antwoord al. Na een paar tellen, kwam mijn verlossende voorstel: “Die pak je aan bij dat interview met de Standaard. Vertel iets over de RTBF dat er zo over is, dat het te belachelijk voor woorden is. Mompel iets van Rwanda en Milles Collines. Enfin, ik laat het aan uw verbeelding over om iets te vinden.”

Nadat we opnieuw handjes hadden geschud (stevig ditmaal – mijn raadgevingen hadden hun uitwerking niet gemist, want ik was drie dagen werkonbekwaam) en onverwijld hadden afgerekend, vertrok Yves L. naar Groot-Bijgaarden om bij de Standaard een exclusief interview te geven. En dat interview hebben ze bij de RTBF ook gelezen.

Waar gebeurd

In tempore non suspecto - op 11 juni namelijk, d.w.z. de dag na de verkiezingen van 10 juni - had ik aan het koffie-apparaat een interessant gesprek met een collega met een mening. Nu heb ik wel meer collega's met de meest uiteenlopende meningen, maar deze collega had een mening over de voorbije verkiezingen.

"Op de keper beschouwd," zo begon hij, "is er maar één mogelijkheid." En hij liet een doodse stilte vallen.

Om de stilte te breken, en vooral om niet de indruk te wekken dat ik niks van politiek ken, antwoordde ik: "ah ja, natuurlijk. Oranje-blauw. Ziet toch het kleinste kind. Bakkeleien over een ferme staatshervorming. Op de Nationale Feestdag mag Leterme als premier de Brabançonne zingen." Over die laatste zin ben ik - op één woord na - nog altijd niet mistevreden. Hoe kwam ik er bij...

"Nee," zei mijn collega, waarop opnieuw een ongemakkelijke stilte viel. Ditmaal kon ik niks bedenken om de stilte te breken. Ik wou net mijn mond openen om er een of andere gemeenplaats à la "jaja, jamaar gemakkelijk zal 't niet zijn, hee" uit mijn keelgat te duwen, toen mijn collega zelf aangaf de mensheid te verblijden met zijn eigengereide mening: "Nee. Eigenlijk is er maar één mogelijkheid. De kiezer heeft duidelijk voor paars-groen gekozen. Laat Leterme eerst maar proberen. Maar uiteindelijk gaan ze toch bij Verhofstadt uitkomen."

We namen onze warme drank - hij een koffie, ik een thee - van het apparaat en gingen elk onze weg.

100...

Op 100 dagen kan je nochtans veel doen. Een random en zeer onvolledig overzichtje:
- examens verbeteren
- competentiegericht delibereren tot een stuk in de nacht
- vakantie nemen
- verjaardagen vieren
- tweede zit organiseren
- examens van de tweede zit verbeteren
- delibereren
- de Marseillaise zingen
- de Duitse versie van de Branbançonne leren
- een nieuwe tekst schrijven voor de Spaanse nationale hymne
- kindjes kopen (van harte proficiat aan deze kersverse mama en papa; en aan deze papa)
- trainen voor een halve marathon én die ook uitlopen (bedankt voor uw applaus)
- de dodentocht stappen (samen hebben mijn buurman en ik 200 km gestapt op twee jaar - elk 100, netjes verdeeld)
- een taalbad nemen (misschien een tip voor alle Franstalige would-be ministers - ze hebben nu toch even tijd)
- een radiozender restylen
- beginnen met bloggen
- de oudste Belg worden
- de Tour winnen
- voortdoen met bloggen
- een medaille winnen op het WK atletiek
- een wereldrecord lopen
- stoppen met bloggen

En dan heb ik het nog niet over de alledaagse activiteiten, als daar zijn: eten (zo'n 300 keer), slapen (minstens 100 keer), gras maaien (zo'n 10 keer). Met de rest heeft u geen zaken. Nog in geen 100 dagen.

Ontmijnen

Een scène in het ouderlijk huis van mijn kinderen tijdens een vakantiedag…

Kind 1: Papa, ik wil met die auto spelen.

Kind 2: Papa, maar ik wil met die auto spelen.

Kind 1: Nee, die auto is van mij.

Kind 3: Auto mij (pakt auto af).

Kind 2: Mama, maar kind 3 pakt mijn auto af.

Kind 1 + 2 + 3: (onverstaanbaar geschreeuw door elkaar)

Mama & papa: Kindjes, kindjes. Laat eerst Kind 3 met de auto spelen. Hij zal na drie minuten gedaan hebben. En dan is het aan Kind 2. Hij mag dan drie minuten met de auto spelen. En dan mag Kind 1 drie minuten met de auto spelen. We zullen de wekker zetten zodat alles eerlijk verdeeld is.

De vredige rust in het ouderlijk huis van mijn kinderen keert terug. De kinderen spelen nu om beurt met dezelfde auto.

(Gordijn)

*Ik zweer het u: als de koning mijn vrouw en mij als formateurs aanduidt, hebben we binnen de week een nieuwe regering.